H Google πραγματοποίησε μια έρευνα σχετικά με τις μεγαλύτερες απειλές που αντιμετωπίζουν οι χρήστες των υπηρεσιών της και βρήκε ότι τα phishing attacks είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Η εταιρεία μελέτησε τους τρόπους με τους οποίους οι hackers κλέβουν τους κωδικούς και στη συνέχεια παραβιάζουν τους λογαριασμούς.

Σε διάστημα 12 μηνώ κλάπηκαν 788.000 κωδικοί log in μέσω keyloggers (εργαλεία που καταγράφουν κάθε κουμπί που πατάς), 12 εκατ. κλάπηκαν μέσω phishing (μια μέθοδος που σε παγιδεύει να δώσεις τις προσωπικές σου πληροφορίες) και 3.3 δισεκατ. εκτέθηκαν από third-party data breaches.

Σύμφωνα με την Google, 12-25% των επιθέσεων phishing και keylogger σε λογαριασμούς της έχει ως αποτέλεσμα να υποκλαπούν τελικά έγκυροι κωδικοί.

Ωστόσο, οι επιτιθέμενοι πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα. Χρησιμοποιούν εργαλεία που προσπαθούν να επεξεργαστούν αριθμούς τηλεφώνου, διευθύνσεις IP, τύπους συσκευών και τις τοποθεσίες των στόχων, σε περίπτωση που ένας κωδικός πρόσβασης δεν είναι αρκετός για την επιτυχή κατάληψη του λογαριασμού.

Η Google συνεργάστηκε με την UC Berkeley για την έρευνα, στην οποία ανέλυσε “πολλές μαύρες αγορές” που πωλούνται third-party password breaches και βρήκε ότι κατά το διάστημα από τον Μάρτιο του 2016 έως τον Μάρτιο του 2017, χρησιμοποιήθηκαν 25.000 blackhat tools για phishing και keylogging.

Ενώ η έρευνα επικεντρώθηκε μόνο σε λογαριασμούς Google, η εταιρεία προειδοποιεί ότι οι τακτικές αυτές απειλούν όλες τις online πλατφόρμες.

Για να προστατευτείτε, η Google συνιστά μια επίσκεψη στην σελίδα Security Checkup και να επιτρέψετε στον Chrome να δημιουργεί αυτόματα κωδικούς πρόσβασης για τους λογαριασμούς σας και να τους αποθηκεύσει μέσω Smart Lock.

http://www.topontiki.gr/article/246563/google-hackers-klevoyn-shedon-250000-web-logins-tin-evdomada

Το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου (ΔΣΕ),  ο παγκόσμιος οργανισμός  στον οποίο μετέχουν όλες οι  Ελαιοπαραγωγικές και Καταναλωτικές χωρες  του κόσμου και εδρεύει στην Μαδρίτη,  όρισε  για το έτος 2017 το διάστημα απο 15-30 Νοεμβρίου   ως χρόνο για την οργάνωση εκδηλωσεων για την  Παγκόσμια Ημέρα Ελαιοκομίας   σε κάθε  Κράτος μέλος του.

Στην Ελλάδα  ήδη  πραγματοποιούνται  οι εκδηλώσεις  που οργανώνονται  απο τον ΣΕΔΗΚ σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης, το ΜΑΙΧ και το Ινστιτούτο Ελιας  στα Χανιά (15/11), στο Ρέθυμνο (24/11), στη Γάργαρη (27/11)  και  στον Αγ. Νικόλαο – Κριτσά (28/11),   οι οποιες  προκριθήκαν απο το Συμβούλιο ως αντιπροσωπευτικές για την χώρα μας.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων  αυτών, που πραγματοποιούνται  διεθνώς, ο Εκτελεστικός Διευθυντής του  Συμβουλίου  Δρ. Abdellatif GHEDIRA έδωσε στη δημοσιότητα μια κοινή δήλωση  των χωρών μελών  που συμμετέχουν στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελιάς.

Στην συνέχεια παρατίθεται  μια μετάφραση της δηλωσης στα Ελληνικα με ενδεχόμενες ατέλειες, ενώ το πρωτότυπο κείμενο της δήλωσης αυτής στα Αγγλικά έχει αναρτηθεί στην Ιστοσελίδα του ΣΕΔΗΚ (www.sedik.gr/neo/en)

                                      

Η μετάφραση του διαγγελματος  έχει ως εξής

Διάγγελμα του ΔΣΕ για την Παγκόσμια Ημέρα Ελιας 2017

Το 1992, οι χώρες μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου (Δ.Σ.Ε.) αποφάσισαν να διαιωνίσουν την κοινή  πολιτιστική  τους κληρονομιά  με τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελαιοκομίας.

Είναι μια πλούσια και ποικίλη κληρονομιά που έρχεται  από την αρχαιότητα, όταν η ελιά ήταν σύμβολο  ειρήνης,  αρμονίας, φιλίας και  δόξας. Ως δένδρο που συσχετίζεται με την αρχαία ελληνική θεά Αθηνά, η ελιά παριστάνει την δύναμη και την νίκη, την σοφία και την πίστη, την αθανασία και την ελπίδα, τον πλούτο και την αφθονία.

Στις εβραϊκές  θρησκείες, η ελιά είναι ιερό δέντρο ειρήνης και συμφιλίωσης. Συμβολίζει τις ανθρωπιστικές αξίες και  το ελαιόλαδο είναι η πηγή θεϊκού φωτός.

Από τη σημαία των Ηνωμένων Εθνών με τα κλαδιά ελιάς που περιβάλλουν τον κόσμο, έως το διάσημο περιστέρι του Πικάσο που φέρει ένα κλαδί ελιάς και πολλά άλλα έργα τέχνης, νομίσματα  και γραμματόσημα, το ελαιόδεντρο χρησιμοποιείται για να εκφράσει μηνύματα ελπίδας και καθησύχασης .

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να θυμόμαστε αυτά τα σύμβολα και να συνεργαζόμαστε για να διαφυλάξουμε αυτήν την κληρονομιά και να την μεταδώσουμε στις μελλοντικές γενιές.

Η ελαιοκαλλιέργεια, η οποία ξεκίνησε γύρω από τη Μεσόγειο πριν από έξι χιλιάδες χρόνια, τώρα εκτείνεται σε πέντε ηπείρους. Με περίπου ένα δισεκατομμύριο δισεκατομμύρια ελαιόδεντρα παγκοσμίως σε πάνω από έντεκα εκατομμύρια στρώματα, είναι μια καλλιέργεια που συμβάλλει σημαντικά στη βιώσιμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.  Εκτός του ότι αποτελεί πηγή εισοδήματος για 30 εκατομμύρια ανθρώπους, η ελαιοκομία αποτελεί εμπόδιο στην ερημοποίηση, προστατεύει από τη διάβρωση του εδάφους και λειτουργεί ως απορροφητήρας διοξειδίου του άνθρακα.

Το ελαιόλαδο βρίσκεται στην καρδιά της μεσογειακής διατροφής, η οποία έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο της UNESCO σαν αυλή πολιτιστική κληρονομιά. Έχει ποικίλα αρώματα και γεύσεις, προσφέροντας χιλιάδες γαστρονομικές δυνατότητες, εκτός από τις αποδεδειγμένες θεραπευτικές του ιδιότητες.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελαιοκομίας, η οποία γιορτάζεται φέτος στην έδρα  του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιοκομίας (Δ.Σ.Ε) και στα κράτη μέλη του, είναι μια ευκαιρία να παρουσιάσουμε αυτόν τον Οργανισμό, τα επιτεύγματά του και τους στόχους του.
Το Δ.Σ.Ε, το οποίο αντιπροσωπεύει το 94% των ελαιοπαραγωγικών χωρών και το 71% των χωρών κατανάλωσης ελαιολάδου, μπήκε σε μια νέα φάση με την έναρξη ισχύος της νέας διεθνούς συμφωνίας για το ελαιόλαδο και τις επιτραπέζιες ελιές, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγματεύσεων το 2015 στη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το εμπόριο και την ανάπτυξη (UNCTAD).

Οι στόχοι αυτής της νέας συμφωνίας προσανατολίζονται προς την αειφόρο ανάπτυξη, την εδραίωση της ανταλλαγής πληροφοριών σχετικά με την οικονομία της ελιάς, τη βελτίωση των γνώσεων σχετικά με τα οφέλη των προϊόντων ελιάς καθώς και την ένταξη των καταναλωτικών χωρών. Το κέντρο τεκμηρίωσης και πληροφόρησης που θα συσταθεί το προσεχές έτος θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα που θα συμβάλει στο θέμα αυτό.

Από το τρέχον έτος, το έργο του Οργανισμού βασίζεται σε ένα τετραετές σχέδιο που αποσκοπεί στο να τοποθετήσει το Δ.Σ.Ε ως παγκόσμιο φόρουμ προκειμένου για να συζητηθούν θέματα που απασχολούν τον ελαιοκομικό τομέα με σκοπό τον προσδιορισμό των σημερινών και μελλοντικών προκλήσεων και την χάραξη κοινών πολιτικών.

Το τετραετές αυτό σχέδιο θα παράσχει αποτελεσματική στήριξη στις χώρες μέλη του, στους τομείς της ελαιοκαλλιέργειας και της τεχνολογίας του ελαιολάδου μέσω της μεταφοράς τεχνολογίας, τεχνικής βοήθειας και κατάρτισης, διεξαγωγής μελετών σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος και εφαρμογής δικτύου ανταλλαγής φυτοϋγειονομικών πληροφοριών.

Η εκτελεστική γραμματεία του Δ.Σ.Ε., η οποία επί του παρόντος συνεργάζεται με περισσότερους από 300 εμπειρογνώμονες και 150 εργαστήρια και ομάδες γευσιγνωσίας ελαιολάδου σε κράτη μέλη αλλά και μη, θα συνεχίσει να υποστηρίζει το έργο των ομάδων εμπειρογνωμόνων και να ενισχύει τα δίκτυα αναγνωρισμένων ομάδων και εργαστηρίων προκειμένου να εξοπλιστούν τα κράτη με τα εργαλεία που απαιτούνται για τη βελτίωση και την παρακολούθηση της ποιότητας. Με τον τρόπο αυτό, το Δ.Σ.Ε φιλοδοξεί να αναπτύξει το εμπόριο και να προστατεύσει τους καταναλωτές από ανέντιμες και παραπλανητικές πρακτικές.

 

Στον τομέα της οικονομίας αλλά και της προώθησης του ελαιολάδου, ο Οργανισμός θα εργαστεί για την εδραίωση και τη διάδοση των παγκόσμιων στατιστικών για την ελαιοκομία, θα ενισχύσει τις δραστηριότητες για την προώθηση του εμπορικού της προτύπου και θα υποστηρίξει τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελαιοκομίας.

 

Την υψηλή σημασία της τεχνολογίας και των καινοτόμων εφαρμογών της από τις υπηρεσίες που ασχολούνται στη διαχείριση των φυσικών καταστροφών υπογράμμισε η εντεταλμένη σύμβουλος Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής, Γιάννα Τσούπρα, στην ημερίδα του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών με θέμα: «Περιβάλλον – Διάστημα – Φυσικές Καταστροφές».

Πρόσθεσε ότι η χρήση τους, θα συμβάλει καταλυτικά στην πρόληψη, στον αρτιότερο καταμερισμό των αρμοδιοτήτων των εμπλεκομένων φορέων και στον συντονισμό τους και «οπωσδήποτε θα ενισχύσει το αίσθημα ασφάλειας και προστασίας των πολιτών».

Με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης Νίκου Παππά για τις τεράστιες προοπτικές που θα αποκτήσει η χώρα κατά την επικείμενη αξιοποίηση των δυνατοτήτων στον χώρο του διαστήματος, η κ. Τσούπρα, η οποία εκπροσώπησε την περιφερειάρχη Ρένα Δούρου, έδωσε έμφαση στην αποδοχή της πρότασης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, από την περιφέρεια Αττικής, προκειμένου να δημιουργηθεί στο νησί των Αντικυθήρων το Επιστημονικό Πάρκο Έρευνας για την Κλιματική Αλλαγή.

Υπογράμμισε ότι η επιλογή αυτή οφείλεται «στη μοναδική στον Ελλαδικό χώρο φυσιομορφία» του νησιού αλλά και στη «γεωστρατηγική και κομβική» στην Ανατολική Μεσόγειο, θέση των Αντικυθήρων. Πρόκειται για επιστημονική πρόταση που συνάδει με τους στόχους της Περιφέρειας Αττικής και του Δήμου Κυθήρων-Αντικυθήρων «στην προσπάθεια ανάσχεσης της ερήμωσης και αξιοποίησης επιστημονικά και περιβαλλοντικά του νησιού», όπως είπε.

Νωρίτερα η κ. Τσούπρα ως υπεύθυνη της Πολιτικής Προστασίας στην Περιφέρεια επισήμανε ότι τα τελευταία τρεισήμισι έτη, η Δ/νση της, αντιμετώπισε αρκετά φαινόμενα φυσικών καταστροφών με αρνητικό αντίκτυπο στο περιβάλλον (καταστροφή δασών από πυρκαγιές, πλημμυρικά φαινόμενα κλπ).

Ακολούθως αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η Πολιτική Προστασία επιχειρεί την ώρα της κρίσης για την προάσπιση της ζωής και της περιουσίας των πολιτών, λαμβάνει μέτρα προστασίας, ενεργοποιώντας τους κατάλληλους μηχανισμούς προκειμένου να διαφυλαχθεί ή να αποκατασταθεί η ομαλότητα στην καθημερινότητα των ανθρώπων που έχουν υποστεί καταστροφές, μεριμνώντας και συντονίζοντας τους φορείς μεταξύ τους, για την αποκατάσταση των ζημιών.

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=915386

Για όσους θέλουν να πληρώνονται και να κάθονται σε μια παραλία πίνοντας piña coladas και κάνοντας αναρτήσεις στα social media, σήμερα ίσως είναι η τυχερή σας μέρα.

Το Cancun.com, ένας ταξιδιωτικο ιστότοπος για όσους ψάχνουν να κάνουν κράτηση για διακοπές στο Κανκούν του Μεξικού, ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα πως ψάχνουν για έναν «Cancun Experience Officer (CEO)» που θα είναι το πρόσωπο της νέας ιστοσελίδας.

Και μάλιστα, είναι πρόθυμοι να πληρώσουν 78.000 δολάρια για έξι μήνες «εργασίας».

Τα καθήκοντα εργασίας συνεπάγονται να χαλαρώνετε στην παραλία και να μοιράζεστε τις εμπειρίες σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναρτώντας βίντεο, σύμφωνα με το Fox News.

Ο νέος εργοδότης προτίθεται να δίνει 13.000 το μήνα μισθό ενώ ο εργαζόμενος θα έχει VIP πρόσβαση στα κλαμπ και όλες τις δραστηριότητες. Φυσικά, όλα τα έξοδα διαβίωσης είναι καλυμμένα.

Στα καθήκοντά σας περιλαμβάνεται και η κολύμβηση δίπλα σε φάλαινες-καρχαρίες. Φωτογραφία: cancun.com

«Ανυπομονούμε να αρχίσουμε την αναζήτησή μας για έναν CEO που θα είναι το πρόσωπο και η προσωπικότητα του Κανκούν. Το να πληρώνεσαι για να ζεις και να ταξιδεύεις σε όλο το Μεξικό είναι μια εμπειρία ζωής» δήλωσε ο γενικός διευθυντής του Cancun.com, Τσαντ Μέγερσον σε δήλωση.

«Είναι πραγματικά ένας από τους πιο αξιόλογους ταξιδιωτικούς προορισμούς και θέλουμε να βεβαιωθούμε πως θα βρούμε το σωστό πρόσωπο που θα μας βοηθήσει να δείξουμε στον υπόλοιπο κόσμο τι μπορεί να προσφέρει το Κανκούν, από τον πολιτισμό και την κοινότητα μέχρι τα όμορφα ξενοδοχεία και τις παρθένες παραλίες του».

Αλλά και η αναρρίχηση σε πυραμίδες ηλικίας 3.000 ετών. Φωτογραφία: cancun.com

Το cancun.com δημοσίευσε επίσης μια περίεργ περιγραφή της θέσης εργασίας, η οποία περιλαμβάνει καθήκοντα όπως ο ύπνος σε πολυτελή κρεβάτια, το αγνάντεμα στις παρθένες παραλίες, η αναρρίχηση σε πυραμίδες ηλικίας 3.000 ετών, η κολύμβηση με φάλαινες- καρχαρίες και την «πιο αξιοζήλευτη δουλειά στον πλανήτη».

Για να υποβάλετε αίτηση, πρέπει να ανεβάσετε ένα βίντεο διάρκειας ενός λεπτού στο ceo.cancun.com, περιγράφοντας το λόγο που θα πρέπει να προσληφθείτε. Η προθεσμία υποβολής αιτήσεων εκπνέει στις 17 Δεκεμβρίου.

Στον πυροσβεστικό σταθμό της πόλης Livemore στην  Καλιφόρνια, βρίσκεται μια κοινή λάμπα που καίει αδιάκοπα από το 1901. Το 2001 μάλιστα, οι κάτοικοι της πόλης διοργάνωσαν ένα μεγάλο πάρτι για να γιορτάσουν το «αιώνιο» φως της.

Πρόκειται για έναν κοινό λαμπτήρα των 5 watt, από φυσητό γυαλί, που κατασκευάστηκε στα τέλη του 1890 από την Shelby Electric Company και αποδεικνύει περίτρανα, πως η αρχική σύλληψη των απανταχού εφευρετών, ήταν πάντοτε η δημιουργία των αγαθών που θα κρατούσαν για μια ζωή.

Γιατί όμως αυτή η λάμπα δεν παράχθηκε ποτέ μαζικά;

Η ιστορία

Το καρτέλ των εταιρειών παραγωγής λαμπτήρων, θορυβημένο από την παρουσία της ενοχλητικής λάμπας, σε συνάντηση του στη Γενεύη το 1924 αποφάσισε ότι ο λαμπτήρας αυτός ήταν ένα επιστημονικό ατύχημα και γι’ αυτό καθόρισε και επέβαλλε στις εταιρείες παραγωγής λαμπτήρων ότι η μέση διάρκεια τους δεν πρέπει να ξεπερνά τις 1.000 ώρες.

Συγκεκριμένα συστάθηκε ένα παγκόσμιο καρτέλ με το όνομα Pheobus από ευυπόληπτους επιχειρηματίες. Το σχέδιο τους ήταν να αναλάβουν τον έλεγχο της παραγωγής λαμπτήρων και ο καθένας τους θα έπαιρνε από ένα κομμάτι της παγκόσμιας αγοράς. Ανάμεσα στα μέλη του καρτέλ, καταγεγραμμένα στα πρακτικά που ανακαλύφθηκαν 80 χρόνια μετά, φιγουράρουν τα ονόματα των Philips (Ολλανδία),  Osram (Γερμανία), General Electric (ΗΠΑ)  και Compagnie des lampes (Γαλλία).

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε επί της ουσίας την αρχή για την διάδοση της έννοιας της προγραμματισμένης βραχυβιότητας ή απαξίωσης (planned obsolescence), καθώς οι παραγωγοί άρχισαν να μειώνουν τη διάρκεια ζωής των προϊόντων με σκοπό να αυξήσουν την κατανάλωση.

Ο όρος βραχυβιότητα καταγράφηκε για πρώτη φορά σε οικονομικό επίπεδο το 1932 από τον Bernard London. Ο συγκεκριμένος ήταν μεσίτης μεγάλης οικονομικής επιφάνειας και ιδιαίτερα παθιασμένος με την ιδέα αυτή. Η ιδέα του για την βραχυβιότητα και τη βοήθεια που θα μπορούσε να προσφέρει ενόψει οικονομικής κρίσης κατατέθηκε σε μορφή πρότασης στην αμερικάνικη κυβέρνηση το 1930 (Ending the depression through planned obsolescence) και πραγματοποιώντας γενικές αναφορές σε δημόσια μέσα σχετικά με την επικρατούσα κατάσταση.

Στα κείμενά του ανέφερε ότι έπρεπε η τότε κυβέρνηση να ορίσει ημερομηνία λήξης σε όλα τα αγαθά, όπως στα παπούτσια, στα σπίτια, στις μηχανές και σε όλα τα προϊόντα που είναι παράγωγα της βιομηχανίας, της εξόρυξης και της αγροτικής παραγωγής γενικότερα. Αυτή η ημερομηνία λήξης θα ήταν τοποθετημένη στα προϊόντα όταν αυτά θα έβγαιναν από την παραγωγή την πρώτη φορά, και θα πωλούνταν και χρησιμοποιούνταν με τον παράγοντα της λήξης τους, γνωστό προς τον καταναλωτή. Ύστερα από το πέρας της εκάστοτε ημερομηνίας, τα προϊόντα αυτά θα θεωρούνταν νομικά νεκρά, θα περνάνε από έλεγχο της διορισμένης από την κυβέρνηση επιτροπής και θα καταστρέφονται σε περίπτωση εξάπλωσης της ανεργίας. Νέα προϊόντα θα ρέουν διαρκώς από τα εργοστάσια και τις αγορές, για να αντικαταστήσουν τα ξεπερασμένα, και οι τροχοί της βιομηχανίας θα συνεχίσουν να κινούνται, κρατώντας την ανεργία ρυθμισμένη και σε ασφαλή επίπεδα για τις μάζες.

Επί της ουσίας ο Bernard London οραματίζονταν την εξισορρόπηση της εργασίας και του κεφαλαίου και επιθυμούσε με την πρόταση του αυτή, οι βιομηχανίες να παράγουν διαρκώς αγαθά, το καταναλωτικό κοινό να τα απορροφάει κι έτσι θα λυνόταν το πρόβλημα της ανεργίας. Η πρόταση θεωρήθηκε τότε πολύ ριζοσπαστική και απορρίφθηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ωστόσο, παρόλο που η πρώτη αναφορά έγινε το 1932, η έννοια της προγραμματισμένης απαξίωσης ή βραχυβιότητας (planned obsolescence) έγινε ευρέως γνώστη μέσω του Brooks Stevens, ο οποίος μίλησε γι’ αυτήν σε ένα συνέδριο στην Μινεάπολις το 1954. Συγκεκριμένα το συνέδριο είχε ως όνομα την ίδια την έννοια της βραχυβιότητας και χρησιμοποίησε την έκφραση που έμελλε να χαράξει την πορεία της παγκόσμιας παραγωγής στα επόμενα χρόνια: «Planned obsolescence is instilling in the buyer the desire to own something a little newer, a little better, a little sooner than is necessary». Με λίγα λόγια η προγραμματισμένη βραχυβιότητα εμφυτεύει την ανάγκη στον καταναλωτή να αποκτήσει κάτι λίγο πιο καινούριο, λίγο πιο καλό, λίγο νωρίτερα από ότι το έχει πραγματικά ανάγκη.

Η φράση αυτή έγινε πολύ γρήγορα γνωστή και πάρα πολλές βιομηχανίες ασπάστηκαν την λογική αυτήν στην παραγωγή των προϊόντων τους. Μάλιστα, έγινε τόσο ευρέως διαδεδομένη που κάποιες εταιρίες τη χρησιμοποιούσαν στις διαφημίσεις τους με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, όπως η Volkswagen, η οποία το 1959 στην διαφημιστική της καμπάνια καταδίκαζε την έννοια και ανέφερε χαρακτηριστικά: «We don’t change a car for the sake of change».

Το 1960 ο πολιτικός αναλυτής Vance Packard δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «The Waste Makers», προωθώντας την ιδέα ότι η νέα αυτή μόδα στην παραγωγή προάγει τη δημιουργία μιας καταναλωτικής τάξης, που θα είναι κατά βάση σπάταλη, υπερχρεωμένη και μονίμως δυσαρεστημένη. Ο Packard χώρισε τη βραχυβιότητα σε δύο κατηγορίες: στην λειτουργική βραχυβιότητα και στην επιθυμητή βραχυβιότητά που ονόμασε επίσης και ψυχολογική. Με τη δεύτερη ο παραγωγός προσπαθεί να φθίνει την αξία του προϊόντος στο μυαλό του καταναλωτή. Ο Packard χρησιμοποίησε την έκφραση ενός βιομηχανικού σχεδιαστή που έλεγε: «Ο σχεδιασμός είναι μια προσπάθεια για συνεισφορά στην αλλαγή. Όταν δεν είναι εφικτή καμία πραγματική αλλαγή να γίνει, τότε ο μόνος τρόπος για να δοθεί η ψευδαίσθηση της αλλαγής είναι μέσω του styling».

Αν ποτέ η κατανάλωση σταματήσει, το σύστημα θα καταρρεύσει;

«Σκοπός των επιχειρήσεων που υιοθετούν την τακτική της βραχυβιότητας, είναι να οδηγήσουν τους καταναλωτές στην αγορά νεότερων προϊόντων με την μείωση του κύκλου ζωής τους, ώστε να αυξάνεται συνεχώς η ζήτηση των αγαθών τους. Αυτό γίνεται μέσω μιας δραματικής αλλαγής στις μεθόδους παραγωγής όλων των αγαθών και τη διαθεσιμότητα των αγαθών αυτών στην αγορά», όπως εξηγεί ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, ∆ημήτρης Σταυρουλάκης.

Με λίγα λόγια, λοιπόν, η βραχυβιότητα είναι η οικονομική και πολιτισμική βάση της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας. Είναι το «κλειδί» για την αέναη κυκλική κατανάλωση που χρειάζεται το σύστημα για να διατηρείται.

Έτσι σήμερα κανένα προϊόν και ποτέ, δεν κατασκευάζεται με στόχο τη διάρκεια, λόγω της αναγκαιότητας διατήρησης αυτής της «κυκλικής κατανάλωσης». Δηλαδή κάθε τι, πρέπει να χαλάει μετά από ορισμένο χρόνο, ώστε να χρειάζεται συντήρηση ή αντικατάσταση και με αυτόν τον τρόπο να ενισχύεται η οικονομική κατανάλωση.

Τα προϊόντα προγραμματίζονται με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ζωής και τη θνησιγένεια να έχει ενσωματωθεί στο DNA κάθε συσκευής, κινητού τηλεφώνου, ηλεκτρονικού υπολογιστή, tablet, αυτοκινήτου, ηλεκτρικής συσκευής, προκειμένου να αναγκάζεται ο καταναλωτής να καταναλώνει στο διηνεκές. Και βέβαια, οι χώρες του τρίτου κόσμου να υποδέχονται τόνους από ηλεκτρονικά απόβλητα που προέρχονται από τον «πολιτισμένο» δυτικό πολιτισμό, παρά τις απαγορεύσεις του Διεθνούς Δικαίου. Χώρες που τους έχει επιβληθεί ο ρόλος ενός παγκοσμίου σκουπιδοτενεκέ.

Για κάθε παρτίδα προϊόντων ακόμη και για αυτόνομα από χρήση ενέργειας αντικείμενα (έπιπλα, εργαλεία), υπάρχει ένας σαφής προγραμματισμός για τη θνησιγένειά τους. Τα προϊόντα, είτε χαλούν, είτε καθίστανται ασύμβατα με άλλα συστήματα, είτε χάνουν την αξία τους ως «ντεπασέ». Αυτό σχετίζεται περισσότερο με την ψυχολογική απαξίωση (psychological obsolescence) ενός προϊόντος.

Έτσι η αγορά κατάφερε οι άνθρωποι να ενδιαφέρονται περισσότερο για την εμφάνιση των προϊόντων, για το τι είναι καινούργιο, μοντέρνο, ωραίο και πιο εξελιγμένο από πριν. Αντικαθιστούν προϊόντα που ήδη έχουν με νεότερα τα οποία προσφέρουν κάθε φορά κάτι παραπάνω. Η διαφήμιση και το μάρκετινγκ προωθούν ακριβώς αυτή την ιδέα δελεάζοντας τους καταναλωτές να επιθυμούν νέα βελτιωμένα προϊόντα. Παρουσιάζουν τα αγαθά με τέτοιο τρόπο ώστε να τους αναγκάζουν εμμέσως -πολλές φορές και με υποσυνείδητα μηνύματα- να αγοράσουν τα νέα αγαθά. Άλλωστε είναι δύο επιστήμες (;) που δημιουργήθηκαν μέσω της ιδέας της προγραμματισμένης βραχυβιότητας.

Μάλιστα οι επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο πάνε ακόμη παραπέρα μιλώντας ακόμη και για σχεδιασμό χρόνου ζωής υπηρεσιών ή και των οικόσιτων ζώων (pets) μέσω εμβολιασμού, μάλλον «υπερεμβολιασμού» που προκαλούν καρκίνους στα 5 χρόνια της ζωής του σκύλου ή της γάτας. Και τούτο για να αναγκαστεί ο ιδιοκτήτης να αγοράσει καινούργιο.

Η εμπορική δύναμη της βιομηχανικής καταναλωτικής αγοράς και ο εκσυγχρονισμός μπορεί άλλωστε να απαξιώσει όχι μόνο τα προϊόντα, αλλά ακόμα και πολιτιστικά στοιχεία, όπως τις παραδόσεις, τις γλώσσες, τις γνώσεις, τις δεξιότητες.

Η συνωμοσία του λαμπτήρα

Είναι προφανές πως όλα αυτά δεν είναι θεωρία συνωμοσίας που κάποιοι, κάποτε πίστευαν. Κάνοντας έρευνα για την ταινία της «Η Ιστορία των Πραγμάτων», η Annie Leonard ανακάλυψε πως από τα υλικά που ρέουν μέσω της οικονομίας του καταναλωτισμού, μόνο 1% παραμένει σε χρήση έξι μήνες μετά την πώληση. Ακόμα και τα αγαθά που θα περιμέναμε να διαρκέσουν περισσότερο, σύντομα καταδικάζονται σε αχρηστία είτε επειδή είναι προσχεδιασμένη η αχρήστευσή τους, είτε επειδή θεωρείται πως βγαίνουν εκτός μόδας.

Ο Χάρης Ναξάκης, συγγραφέας και καθηγητής οικονομικών στο ΤΕΙ Ηπείρου, στο κείμενό του «Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα Το πραγματικό πρόσωπο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης», αναφέρει παραδείγματα προγραμματισμένου θανάτου προϊόντων, όπως εκτυπωτές που έχουν ενσωματωμένο ένα τσιπάκι, το οποίο μετρά τον αριθμό των εκτυπωμένων σελίδων και δίνει εντολή για μπλοκάρισμα του εκτυπωτή, όταν αυτές υπερβούν έναν εκ των προτέρων καθορισμένο από τον κατασκευαστή αριθμό. Ένας πολύ έξυπνος τρόπος αχρήστευσης του εκτυπωτή, ώστε ο χρήστης του να αναγκασθεί να αγοράσει καινούργιο. Άλλο παράδειγμα: Οι επιστήμονες της χημικής βιομηχανίας  Dupont  ανακαλύπτουν στο εργαστήριο μια άφθαρτη κλωστή, μια συνθετική ίνα νάιλον και με αυτή κατασκευάζουν ένα νάιλον καλσόν με μεγάλη διάρκεια ζωής. Η καινοτομία αυτή ποτέ δεν θα πάρει τον δρόμο της μαζικής παραγωγής ανθεκτικών καλτσών. Η διοίκηση της εταιρείας έδωσε την εντολή της απόκρυψης της και της αντικατάστασής της με μια συνθετική ίνα λιγότερο ανθεκτική, με προγραμματισμένη την ημερομηνία θανάτου της.

Το Ντοκιμαντέρ «Οι Πυραμίδες της Σπατάλης – Συνωμοσία του Λαμπτήρα» διηγείται την ιστορία της «συνωμοσίας του λαμπτήρα» από την αφετηρία της το 1920 μέχρι και σήμερα, προβάλλοντας το συνεχώς αναπτυσσόμενο πνεύμα αντίστασης των καταναλωτών, αλλά και την αντιστοιχία ανάμεσα στα απεριόριστα υλικά αγαθά και τον – ορισμένου χρόνου ζωής – πλανήτη μας.

 

 http://tvxs.gr/news/kosmos/o-programmatismenos-thanatos-ton-proionton