Του Χάρη Μαμουλάκη

«Το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια», έγραφε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Με το γνωστό δηλητηριώδες του ύφος ήθελε να καυτηριάσει την κυριαρχία της μετριότητας και της ανικανότητας. Όπως εμφατικά είχε υποστηρίξει, «ο εσμός των άχρηστων παραμένει αήττητος».

Διαβάστε Περισσότερα

Άρθρο της συγγραφέως και δημοσιογράφου Sarah Wilson

Στην πραγματικότητα αυτό είναι ένα άρθρο που δυσκολεύτηκα να γράψω. Σταμάτησα να καταναλώνω ζάχαρη εξαιτίας του αυτοάνοσου νοσήματος από το οποίο έπασχα (θυρεοειδίτιδα του Χασιμότο). Ένας σημαντικός λόγος που επιμένω σε μια διατροφή χωρίς ζάχαρη είναι ότι διαπίστωσα πολύ μεγάλη διαφορά.

Έτσι, η απάντηση είναι πολύ απλή: η αποφυγή της ζάχαρης είχε τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στο αυτοάνοσο νόσημά μου, περισσότερο από ό,τι είχε η φαρμακευτική αγωγή ή οποιαδήποτε άλλη ιατρική παρέμβαση (και, πιστέψτε με, είχα δοκιμάσει τα πάντα). Τα τελευταία 3 χρόνια ήμουν σε θέση να αντιμετωπίσω καλύτερα το πρόβλημα και ακόμα να το θεραπεύσω αντιστρέφοντας τη βλάβη.

• Τώρα πλέον έχω μηδενικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα.
• Λαμβάνω ελάχιστη δόση θυροξίνης.
• Τα επίπεδα των ορμονών μου επανήλθαν στο φυσιολογικό.

Μου πήρε χρόνια ολόκληρα μέχρι να φτάσω σε αυτό το σημείο. Αποφάσισα να ακολουθήσω μια τεράστια αλλαγή στη διατροφή μου η οποία επιτάχυνε τη διακοπή της κατανάλωσης ζάχαρης. Ήθελα να σπάσω τον φαύλο κύκλο στον οποίο με είχε παγιδεύσει αυτή η ασθένεια. Παρακάτω εξηγώ πώς ακριβώς συνέβη αυτό.

Η ζάχαρη είναι βλαβερή για το έντερο.

Η διαταραχή της ισορροπίας του σακχάρου στο αίμα ερεθίζει το πεπτικό σύστημα προκαλώντας εντερική διαπερατότητα, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην εμφάνιση αυτοάνοσου νοσήματος. Οι τοξίνες περνούν στην κυκλοφορία του αίματος προκαλώντας μια αυτοάνοση αντίδραση, καθώς τα αντισώματα επιτίθενται στους ξένους εισβολείς. Τα αντισώματα στη συνέχεια μπορεί να επιτεθούν σε μέρη του σώματος όπως ο θυρεοειδής.

Η ζάχαρη προκαλεί φλεγμονές.

Η παραπάνω διαδικασία δημιουργεί φλεγμονές, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Η ζάχαρη επηρεάζει επίσης την ικανότητα των λευκών αιμοσφαιρίων να καταστρέψουν τις τοξίνες. Αυτό ξεκινά μέσα σε 30 λεπτά μετά την κατανάλωση και διαρκεί για 5 ώρες.(1)

Η απότομη άνοδος της ινσουλίνης καταστρέφει τον θυρεοειδή αδένα.

Όπως πολλοί ήδη γνωρίζετε, η ζάχαρη κάνει το πάγκρεας να εκκρίνει ινσουλίνη για να μεταφέρει το επιπλέον σάκχαρο από το αίμα στα κύτταρα, όπου η γλυκόζη χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας. Με την πάροδο του χρόνου όμως, τα κύτταρα χάνουν την ικανότητα να ανταποκρίνονται στην ινσουλίνη. Το πάγκρεας αναγκάζεται να παράγει ακόμη περισσότερη ινσουλίνη, γεγονός που τελικά οδηγεί στην αντίσταση σε αυτή.

Μελέτες έχουν δείξει ότι αυτή η επαναλαμβανόμενη άνοδος της ινσουλίνης αυξάνει την καταστροφή του θυρεοειδούς αδένα. (2)

Επιπλέον, τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα εκλαμβάνονται ως απειλή για την επιβίωση του οργανισμού. Έτσι, τα επινεφρίδια εκκρίνουν κορτιζόλη, η οποία στη συνέχεια αναγκάζει το ήπαρ να αυξήσει το ποσοστό της διαθέσιμης γλυκόζης φέρνοντας τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σε φυσιολογικά επίπεδα.

Η κορτιζόλη είναι η ορμόνη της «αντίδρασης μάχης ή φυγής» και εκκρίνεται όταν υπάρχουν καταστάσεις ιδιαίτερα απειλητικές για τη ζωή. Προκαλεί αύξηση του καρδιακού παλμού, του οξυγόνου και της ροής του αίματος, ενώ σταματά την πέψη, την ανάπτυξη και την αναπαραγωγή, ώστε όλη η ενέργεια να μεταφερθεί στον εγκέφαλο και τους μυς.

Το πρόβλημα είναι ότι αν η κορτιζόλη παράγεται σε υπερβολικό βαθμό (από την κατανάλωση ζάχαρης καθημερινά) καταστέλλεται η λειτουργία της υπόφυσης, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία του θυρεοειδούς (υποθάλαμος, θυρεοειδής και υπόφυση). (3)

Από την άλλη πλευρά, η κακή λειτουργία του θυρεοειδούς μπορεί να προκαλέσει προβλήματα με την ινσουλίνη.

Η λειτουργία του θυρεοειδούς μας εξαρτάται από τη διατήρηση του σακχάρου σε φυσιολογικά επίπεδα και η διατήρηση του σακχάρου στο αίμα μας σε ένα φυσιολογικό επίπεδο εξαρτάται από την υγιή λειτουργία του θυρεοειδούς. Η κακή λειτουργία του θυρεοειδούς επιβραδύνει τον ρυθμό που ο οργανισμός επεξεργάζεται τη ζάχαρη – στα κύτταρα, το πεπτικό σύστημα, την αντίδραση στην ινσουλίνη και την απομάκρυνσή της. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε ακόμη και φυσιολογικά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μας, αλλά επειδή η αντίδραση σε αυτή και η απορρόφησή της καθυστερεί, παθαίνουμε πολύ εύκολα υπογλυκαιμία (και συνεπώς καταναλώνουμε ζάχαρη).

Οι άνθρωποι με προβλήματα του θυρεοειδούς συνήθως αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το θέμα της ζάχαρης.

Πρέπει να σπάσετε τον φαύλο κύκλο μόνοι σας. Είναι δύσκολο να πει κανείς ποιό προκύπτει πρώτο – τα προβλήματα με τον μεταβολισμό ή η κακή λειτουργία του θυρεοειδούς. Δεν έχει σημασία όμως. Στο τέλος, το πραγματικό πρόβλημα είναι η ζάχαρη και η λύση είναι να την αποφύγετε.

Όσον αφορά τον εαυτό μου, ξέρω ότι το πρόβλημα με την ασθένεια πήγαζε από τον εθισμό μου στη ζάχαρη γύρω στο τέλος της εφηβείας μου. Αυτό οδήγησε σε προβλήματα με το έντερο, αϋπνίες, εξαρτήσεις, ορμονικά προβλήματα, νευρολογικές διαταραχές και προβλήματα στα επινεφρίδια. Στη συνέχεια εμφανίστηκε η νόσος Γκρέιβς (μια άλλη μορφή θυρεοειδικής νόσου) και τέλος η θυρεοειδίτιδα του Χασιμότο.

Ο μόνος τρόπος για να σπάσετε τον φαύλο κύκλο και να αποτρέψετε την εμφάνιση όσο και την επιδείνωσή του είναι να αποφύγετε τη ζάχαρη.

 

http://enallaktikidrasi.com/2015/01/pos-therapeysa-to-aytoanoso-nosima-mou-apofeygontas-ti-zaxari/

Στην τριγωνική αναμέτρηση που εκτυλίσσεται την τελευταία διετία με αφορμή την συριακή κρίση, η μεν Μόσχα προσπαθεί να διευρύνει τα ρήγματα στην παραδοσιακή αμερικανοτουρκική συμμαχική σχέση, η δε Ουάσιγκτον προσπαθεί να δηλητηριάσει την φιλία που αιφνιδίως αναπτύχθηκε μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ η Άγκυρα, κινούμενη διαρκώς σε δύο ταμπλό, επιχειρεί να κατοχυρώσει διευρυμένο ρόλο για την επόμενη μέρα.

Στην μέση αυτού του τριγώνου βρίσκονται οι Κούρδοι της βόρειας Συρίας, οι οποίοι αξιοποιούνται για την τροποποίηση των συσχετισμών και την ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των πρωταγωνιστών.

Οι ίδιοι παρερμήνευσαν τον ρόλο τους και υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους. Εξού και πλέον έχουν στη διάθεσή τους μόνο σενάρια ήττας.

Η κατάληψη του Αφρίν το επιβεβαιώνει αυτό. Αν και θα πρέπει να υποσημειώσει κανείς ότι η Τουρκία βρίσκεται (για άλλη μία φορά, μετά την κατάληψη της αλ Μπαμπ στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη”) να έχει στα χέρια της μια στρατιωτική επιτυχία που της χαρίστηκε, παρά που την κατέκτησε. Χιλιάδες Κούρδοι μαχητές εγκατέλειψαν το Αφρίν, αποφεύγοντας μια μάχη σε αστικό τοπίο η οποία ασφαλώς θα διαρκούσε αρκετές εβδομάδες, αλλά εντέλει θα άφηνε την πόλη ισοπεδωμένη.

Πρόκειται για μία εξέλιξη η οποία δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί. Παρά τις υστερήσεις του (με κυριότερη την ανάθεση του ρόλου του πεζικού στους αναξιόπιστους τζιχαντιστές του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού”, λόγω πολιτικού περιορισμού στην χρήση Τούρκων κληρωτών), ο τουρκικός στρατός σαφώς υπερτερούσε. Το Αφρίν δεν υπήρξε Κομπάνι του 2014, διότι οι υπερασπιστές του δεν αντιμετώπιζαν αυτή τη φορά μία επίθεση ατάκτων δίχως αεροπορία.

Βεβαίως το Αφρίν αποτελεί τμήμα της συριακής επικράτειας, της οποίας τον εναέριο χώρο προστατεύουν ρωσικές δυνάμεις. Όμως τόσο ο συριακός κυβερνητικός στρατός όσο και οι ρωσικές δυνάμεις παρέμειναν χαρακτηριστικά απαθείς, πέρα από τις καταδικαστικές δηλώσεις της Δαμασκού, καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκικής επιχείρησης «Κλάδος Ελαίας”. Ακριβέστερα: η ρωσική πλευρά φρόντισε να αποσύρει το απόσπασμά της που προηγουμένως στάθμευε για συμβολικούς λόγους στην περιοχή του Αφρίν, ώστε να ξεκινήσει η τουρκική επίθεση.

Όλα αυτά διότι Άγκυρα, Μόσχα, Δαμασκός (αλλά και Βαγδάτη και Τεχεράνη) συμπίπτουν στο ότι προέχει να αντιμετωπισθεί ο κίνδυνος δημιουργίας μιας νέας αυτονομημένης κουρδικής οντότητας στην περιοχή με αμερικανική στήριξη. Πρόκειται για το εφεδρικό (σε σχέση με την αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό) σχέδιο το οποίο, με την απόσχιση των βορειοανατολικών συριακών εδαφών αποβλέπει στην διακοπή της εδαφικής συνέχειας του απειλητικού για το Ισραήλ άξονα Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Χεζμπολλάχ, αλλά και στην διηνεκή αποσταθεροποίηση της φυσικής εξόδου του κινεζικού νέου «δρόμου του μεταξιού”. Επιπλέον, η εκτεταμένη περιοχή που έφθασαν να ελέγχουν οι Κούρδοι μαχητές μετά την κατάρρευση του Ισλαμικού Κράτους είναι πετρελαιοπαραγωγός, άρα κρίσιμη για το καθεστώς Άσαντ.

Διόλου τυχαία, η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας” ξεκίνησε όταν ο τότε επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Ρεξ Τίλερσον ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα στηρίξουν τη δημιουργία μιας «συνοριοφυλακής” 30.000 εντοπίων στη βορειοανατολική Συρία. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έκανε λόγο για τη δημιουργία δομών ψευδοκράτους.

Η τουρκική πλευρά επιχείρησε επιτιθέμενη να εκβιάσει την αλλαγή της αμερικανικής στάσης. Το γεωγραφικά απομονωμένο Αφρίν ήταν μια «μετωνυμία” για τα συμπαγή κουρδοκρατούμενα εδάφη ανατολικότερα, όπου όμως φιλοξενούνται τουλάχιστον 2.000 Αμερικανοί κομάντος. Το μήνυμα που θα έπρεπε να αφομοιώσουν οι Κούρδοι ήταν ότι η συμμαχία με τις ΗΠΑ δεν αρκεί.

Για τη Δαμασκό και τους συμμάχους της, πάλι, ήταν καταρχήν μεγαλύτερος ο κίνδυνος που αντιπροσώπευε το ενδεχόμενο απόσχισης ενός γηγενούς πληθυσμού, με αμερικανική στήριξη, απ’ ό,τι η παράνομη εισβολή ενός ξένου στρατού. Έτσι, η τουρκική εισβολή αντιμετωπίσθηκε ως μοχλός πίεσης για την εκ νέου υπαγωγή του Αφρίν στη δικαιοδοσία της συριακής κυβέρνησης.

Ωστόσο, οι επανειλημμένες μεσολαβητικές προσπάθειες που φέρεται να ανέλαβε η ρωσική πλευρά δεν ευοδώθηκαν. Οι Κούρδοι ιθύνοντες της πόλης προτίμησαν να ρισκάρουν την πτώση του Αφρίν, παρά τον συμβιβασμό με την Δαμασκό. Αντιθέτως, ο συμβιβασμός που εντέλει φαίνεται πως υπήρξε ήταν με την Τουρκία για την εκκένωση της πόλης από τους υπερασπιστές της.

Μπορεί η εξέλιξη αυτή να θεωρηθεί και ότι συμπυκνώνει συμβολικά όλη τη στρατηγική μυωπία του κουρδικού στοιχείου. Οι οργανώσεις του όπως το PYD, έχουν να επιλέξουν είτε την περιορισμένη αυτονομία που μπορεί να τους παραχωρήσει, με ρωσική συνηγορία, η Δαμασκός είτε την αναζήτηση μιας πάση θυσία απόσχισης, η οποία μπορεί προς το παρόν να εξυπηρετεί τους αμερικανικούς και ισραηλινούς σχεδιασμούς, αλλά προοιωνίζεται συμφορές για το ίδιο το κουρδικό στοιχείο.

Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα η προσπάθεια άλλων κουρδικών πολιτικών δυνάμεων στο βόρειο Ιράκ να επιτύχουν την απόσχιση κατέληξαν σε χαρακτηριστική ήττα. Δεν είναι ρεαλιστικό το να περιμένει κανείς να υπερισχύσει της αντισυσπείρωσης όλων των κρατών της περιοχής.

Το ίδιο το ΡΚΚ μπόρεσε να υπάρξει, ως προστατευόμενη οργάνωση της Δαμασκού μέχρι τη σύλληψη Οτσαλάν το 1999, αξιοποιώντας τις διακρατικές αντιπαραθέσεις. Η ίδια η δημιουργία των αυτόνομων κουρδικών καντονιών στη βόρεια Συρία προέκυψε με την ανοχή του Άσαντ, από την επιλογή του να συγκεντρώσει τον στρατό του γύρω από κρισιμότερους για το καθεστώς στόχους.

Η κατάληψη του Αφρίν ασφαλώς ανοίγει το δρόμο για εθνοκάθαρση της περιοχής από την Άγκυρα και τους τζιχαντιστές συμμάχους της, αλλά και θέτει το θεμέλιο νέων συγκρούσεων, αυτή τη φορά με τη Δαμασκό και τους προστάτες της. Παρότι ονομάσθηκε «αντιτρομοκρατική” η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας” πρόκειται, όπως και η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη” με την αλ-Μπαμπ, να οδηγήσει σε κατοχή με μονιμότερα χαρακτηριστικά και επέκταση του τουρκικών κρατικών δομών σε συριακά εδάφη. Τα «υλικά” για τις μελλοντικές τριβές Ρωσίας-Τουρκίας βρίσκονται εδώ.

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ptosi-toy-afrin-kai-i-simasia-tis

Την ίδια νύχτα που ο Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στο Λος Άντζελες από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο τον «άρπαξε» στο στόμα του από την άλλη πλευρά της πόλης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης του Fulfillment Fund, μιας οργάνωσης που προωθεί την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στην ομιλία του ο Ντε Νίρο δήλωσε ότι «η εκπαίδευση σε κολέγια είναι σημαντική, αλλά η εκπαίδευση χωρίς ανθρωπιά είναι αμάθεια. Κοιτάξτε τον Πρόεδρό μας. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας, έχει λάβει ποιοτική εκπαίδευση, αλλά παραμένει ένας ηλίθιος».

Όταν ένας από τους ακροατές αντέδρασε ακούγοντας το όνομα του Τραμπ ο ηθοποιός είπε: «όχι μην γιουχάρεις μωρό μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Πρέπει να κάνουμε κάτι γι αυτό, συγγνώμη. Δεν έχει καμία αίσθηση ανθρωπιάς ή συμπόνιας».

Και πρόσθεσε ότι δεν προσπαθεί να μετατρέψει ένα μη πολιτικό γεγονός σε πολιτικό. «Αλλά όσο η ηγεσία της χώρας μας είναι τόσο φρικτή και τόσο διεφθαρμένη, θα μιλάω ανοιχτά όπου βρίσκομαι. Η σιωπή ενάντια σε έναν τέτοιο κακοποιό σε κάνει συνένοχο και απόψε είναι η κατάλληλη στιγμή, γιατί ο Τραμπ αντιμετωπίζει την εκπαίδευση ως παπαγαλία, έναν τρόπο να αποκτάς χρήματα σε βάρος των κορόιδων».

https://www.cretalive.gr/lifestyle/o-tramp-paramenei-hlithios-leei-o-rompert-nte-niro

“Τα βιβλία δεν γράφονται για να γίνονται πιστευτά, αλλά για να γίνονται αντικείμενο έρευνας. Όταν σκεφτόμαστε ένα βιβλίο, δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε τι λέει, αλλά τι εννοεί…”

(Το όνομα του Ρόδου)

Φυσικά το παραπάνω απόφθεγμα δεν ισχύει μόνο για τα βιβλία αλλά για κάθε έκφανση της ζωής μας και της αλληλεπίδρασής μας με το κοινωνικό περιβάλλον και τη φύση. Πριν από μερικές ημέρες συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το θάνατο του Ουμπέρτο Έκο, ενός ανθρώπου που επηρέασε όσο λίγοι το χώρο των κοινωνικών επιστημών και της επικοινωνίας και συνέβαλε στη δημιουργία της σχολής σκέψης της Μπολόνια στην Ιταλία.

Οι απόψεις του Έκο για τους λειτουργικά αναλφάβητους* και για τις “λεγεώνες των ηλιθίων” έγιναν δεκτές ως προσβλητικές από αυτούς που θεωρούσαν ότι τους αφορούν. Αλλά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο.

“Τα κοινωνικά δίκτυα έδωσαν δικαίωμα λόγου σε στρατιές ηλιθίων οι οποίοι προηγουμένως δεν μιλούσαν παρά σε μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί. Τότε δεν έκαναν κακό στους υπόλοιπους. Εκεί κάποιος τους έκοβε την κουβέντα ενώ τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα να μιλούν όσο και ένα βραβείο Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων».

O Έκο και η σχολή της Μπολόνια είχαν δει τουλάχιστον πριν από μια τριακονταετία αυτό που ζούμε σήμερα με τον λειτουργικό αναλφαβητισμό να είναι αποδεκτός ως κανονικότητα, αποδυναμώνοντας πρακτικά και εξαφανίζοντας όποιο κύρος μπορεί να έχει ο κριτικός λόγος, ακόμη και το αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Ο λειτουργικός αναλφαβητισμός είναι μια σύγχρονη μάστιγα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ του 2017 στην Ελλάδα το 27% των ανθρώπων είναι λειτουργικά αναλφάβητοι που σημαίνει ότι δεν μπορούν να καταλάβουν ένα manual για το κινητό τους τηλέφωνο ή το ψυγείο τους, πόσο μάλλον να παρακολουθήσουν μια πολιτική συζήτηση στη  Βουλή για ένα σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή τους, ή πόσο εύκολα μπορεί να υιοθετήσουν απόψεις και αφορισμούς του τύπου “συμμορίτες”, “κατσαπλιάδες”, “κρεμάλες”, “ψόφο” κτλ.

Ο Έκο είχε δίκιο με μια ίσως προσθήκη στη σκέψη του. Οι ηλίθιοι έχουν κάθε δικαίωμα να μιλάνε αλλά δεν θα πρέπει να περιμένουν, ούτε να απαιτούν από τους άλλους, να τους παίρνουν στα σοβαρά.

Στην εποχή των social media όμως  η είδηση σκεπάζεται κάτω από τόνους άλλων ειδήσεων αληθινών και μη, που διαμέσου εκατομμυρίων ηλιθίων και μη, ο αναγνώστης παραλαμβάνει και συνδιαμορφώνει,  διαφορετικές τελικές εκδοχές της πληροφορίας.

Πώς μπορεί να αποφύγει την παγίδα των fake news; Ο Έκο είχε την απάντηση άλλα όχι απαραίτητα  και τη λύση.

Προφανώς μπορούσε να φανταστεί όσο ήταν ακόμη εν ζωή ότι μετά το θάνατό του, η είδηση του θανάτου του θα κυκλοφορήσει στα social media μαζί με πλήθος αποφθεγμάτων τα οποία του αποδίδονταν χωρίς να είναι δικά του.

Ήξερε ότι θα πέσει κι αυτός θύμα των fakes.

“Το γεγονός ότι μία είδηση είναι αληθινή, δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι έχει χρησιμοποιηθεί με τρόπο αληθινό….
Ένας διευθυντής εφημερίδας μπορεί να κατασκευάσει έναν υπεύθυνο για πολιτικούς λόγους. Του φτάνει και μόνο να κάνει φανερή στην πρώτη σελίδα την ύπαρξη ενός υπεύθυνου και μιας ευθύνης για να κάνει τους αναγνώστες να ξεχάσουν άλλους υπεύθυνους και άλλες ευθύνες.”

(Τέρατα στην πρώτη σελίδα, 1972)

Όπου διευθυντής εφημερίδας μπορείτε να βάλετε σήμερα πλέον, υπεύθυνος ιστοσελίδας, ή γραφείο δημοσίων σχέσεων, ή κομματικό γραφείο, ή επαγγελματίες trolls, ή ακόμη και ένας χρήστης social media. Συμβαίνει συνέχεια και καθημερινά.

“Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει ένας τρόπος άμυνας που είναι να διερωτάται ο αναγνώστης, ποιος ωφελείται από το ότι προβάλλεται η τάδε είδηση, ποιες άλλες ειδήσεις σκεπάζει…
Είναι μία λύση που μπορούν να χρησιμοποιήσουν αποκλειστικά τα καλλιεργημένα άτομα. Συμπέρασμα, η αυτοάμυνα από τον τύπο παραμένει ακόμη ταξικό φαινόμενο”

(Τέρατα στην πρώτη σελίδα, 1972)

Και φτάνουμε στο περίφημο “Το μέσο είναι το μήνυμα” του Μάρσαλ Μακ Λούαν στο γνωστό βιβλίο Understanding media. O Έκο μας προειδοποιούσε από το 1967:

“…για τους απαισιόδοξους, όταν ο δέκτης αδιαφορήσει για το περιεχόμενο των μηνυμάτων,  (όπως συμβαίνει σήμερα σε μεγάλο βαθμό και όχι μόνο από τους λειτουργικά αναλφάβητους) παίρνει απλά ένα σφαιρικό ιδεολογικά μάθημα, μια έκκληση πτώσης σε ναρκωτική παθητικότητα. Όταν θριαμβεύουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, πεθαίνει ο άνθρωπος…”

(Για ένα σημειολογικό ανταρτοπόλεμο, 1967)

 Ο αιώνιος φασισμός

Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν από τους πρώτους που μας είχαν προειδοποιήσει για τον κίνδυνο του φασισμού. Στο βιβλίο του ο “αιώνιος φασισμός” που κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα και που είχε πρωτοεκδοθεί το 1997 με τον τίτλο “Πέντε ηθικά κείμενα” υπογράμμιζε τη σχέση μεταξύ της μαζικής κουλτούρας και της δικτατορίας.

Τα χαρακτηριστικά από τα οποία το καταλαβαίνουμε είναι όπως έλεγε, η λατρεία της δράσης για τη δράση, η διαφωνία ως προδοσία, ο φόβος για το διαφορετικό, ή έκκληση προς τις απογοητευμένες μεσαίες τάξεις, ο λαϊκισμός, ο εθνικισμός ως σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους που δεν έχουν ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα,   η λατρεία της παράδοσης κ.α.

“Ο αιώνιος φασισμός είναι γύρω μας, μερικές φορές με πολιτικά ρούχα. Θα μας φαινόταν πολύ φυσικό αν κάποιος εμφανιστεί στην παγκόσμια σκηνή και πει: “Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς. Θέλω τα μαύρα πουκάμισα να παρατάσσονται στις ιταλικές πλατείες.” Ο αιώνιος φασισμός μπορεί να επιστρέψει ακόμη και με τις πιο αθώες του μορφές. Το καθήκον μας είναι να το αποκαλύψουμε και να δείξουμε κάθε νέα μορφή του – κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου.”

(Ο αιώνιος φασισμός, 2018)

 * Λειτουργικά αναλφάβητοι είναι οι άνθρωποι που παρά το γεγονός ότι έχουν  διδαχθεί γραφή και ανάγνωση δεν είναι σε θέση να εξασκήσουν ένα επάγγελμα που απαιτεί την εφαρμογή γνώσεων πάνω από ένα βασικό επίπεδο, ή να ασκήσουν βασικές καθημερινές λειτουργίες.

https://www.greekteachers.gr/?p=43204