Στη εφαρμογή περιοριστικών μέτρων άρδευσης, αποφάσισε να προχωρήσει και ο ΤΟΕΒ της Καλαμαύκας μετά από αυτά που πάρθηκαν στον Άγιο Ιωάννη.

Ο πρόεδρος του ΤΟΕΒ κ. Γαρεφαλάκης, μιλώντας στο Ράδιο Λασίθι τονίζει πως το πρόβλημα της ανομβρίας είναι πλέον τεράστιο στην κοινότητα αφού από τα 250 κυβικά την ώρα που έδινε συνήθως η μοναδική γεώτρηση που υπάρχει, πλέον έχουν πέσει κάτω από τα 100, ενώ έχουν στερέψει και οι μικρές πηγές του χωριού.

Αποτέλεσμα εκτός των άλλων είναι να χαθούν και οι ποσότητες που η Καλαμαύκα έδινε κάθε χειμώνα στο φράγμα Μπραμιανών αφού φέτος μόνο για λίγες μέρες υπήρξε η δυνατότητα αυτή.

Τα μέτρα που πάρθηκαν αφορούν την άμεσο τερματισμό της χειμερινής περιόδου με τις χρεώσεις να επανέρχονται στα καλοκαιρινά επίπεδα, το να δίνεται για πότισμα ένα ή μισό κυβικό ανά δέντρο ανάλογα την τοποθεσία τους, το κόψιμο στο μισό της παροχής νερού σε κήπους, και στο να μην μεταφέρονται οι ποσότητες που αναλογούν στον κάθε ένα στους επόμενους μήνες αν δεν τις χρησιμοποιήσει. Επίσης θα γίνουν άμεσες αφαιρέσεις υδρομέτρων σε όσους δεν έχουν ρυθμίσει τα χρέη τους, κάτι για το οποίο έχουν ειδοποιηθεί επανειλημμένα, τονίζει ο κ. Γαρεφαλάκης.

Ο πρόεδρος του ΤΟΕΒ κάνει έντονα παράπονα για την μη διάνοιξη γεώτρησης από την αρμόδια διεύθυνσης της Περιφέρειας, κάτι για το οποίο είχαν δοθεί υποσχέσεις είχαν δεσμευτεί 70.000 ευρώ και είχαν γίνει οι πρώτες μετρήσεις. Ο κ. Γαρεφαλάκης αναφέρει πως η γεώτρηση σταμάτησε χωρίς να δοθεί καμιά επίσημη απάντηση ενώ τα 60.000 ευρώ που περίσσεψαν κανείς δεν γνωρίζει τι έχουν γίνει και αν έχουν χρησιμοποιηθεί κάπου αλλού. Για το θέμα είναι ενήμεροι οι περιφερειακοί σύμβουλοι χωρίς να έχει υπάρξει κάποια εξέλιξη τονίζει ο κ. Γαρεφαλάκης.

 

https://radiolasithi.gr/perioristika-metra-ardeysis-kai-stin-kalamayka-sterepsan-oi-piges/

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς θα ήταν ο κόσμος αν σταματούσαμε να τρώμε ζώα;

Ένας ακτιβιστής σκηνοθέτης ταξιδεύει ανά την υφήλιο κι επισκέπτεται την πρώτη εξ ολοκλήρου χορτοφαγική πόλη.

Συναντά την πιο διάσημη γουρουνίτσα του κόσμου και συνομιλεί με πρωτοπόρους στοχαστές, επιστήμονες και καλλιτέχνες, οι οποίοι οραματίζονται μια νέα, ισορροπημένη κοινωνία, απαλλαγμένη από τις τοξίνες της άγνοιας και των ψευδών προκαταλήψεων.

«Το τέλος του κρέατος» είναι το ντοκιμαντέρ του Marc Pierschel που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Δείτε το τρέιλερ του φιλμ:

Εμφανίζονται οι Στίβεν Γουάιζ, Μαρκ Ποστ, Τζιν Μπάουρ
Διάρκεια: 93

Προβολή: Παρασκευη 17:30 αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη

Το φλέγον ζήτημα της μόλυνσης των ωκεανών επανέφερε στο προσκήνιο ένα βίντεο που δείχνει έναν Βρετανό δύτη να κολυμπά σε μια θάλασσα από σκουπίδια ανοικτά του Μπαλί στην Ινδονησία.

Στις σοκαριστικές εικόνες που τράβηξε ο Ριτς Χόρνερ σε ένα αγαπημένο προορισμό για καταδύσεις, στην περιοχή Manta Point περίπου 24 χιλιόμετρα μακριά από το Ντενπασάρ, την πρωτεύουσα του Μπαλί, διακρίνoνται τεράστιες ποσότητες πλαστικών απορριμμάτων να επιπλέουν στα τυρκουάζ νερά.

«Πλαστικές σακούλες, πλαστικά μπουκάλια, πλαστικά κύπελα, πλαστικά τραπεζομάντηλα, πλαστικοί κουβάδες, πλαστικά καλαμάκια, πλαστικά καλάθια, κι άλλες πλαστικές σακούλες, πλαστικά, πλαστικά, τόσα πολλά πλαστικά», έγραψε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επισημαίνοντας ότι τα ωκεάνια ρεύματα μετέφεραν στην περιοχή ένα «υπέροχο δώρο» από μέδουσες, πλαγκτόν και τόνους πλαστικών.

Τα απορρίμματα διακρίνονται στο βίντεο να σχηματίζουν ένα παχύ στρώμα στην επιφάνεια της θάλασσας.

Την περιοχή επισκέπτονται τακτικά σαλάχια μάντα, για να καθαριστούν από παράσιτα από μικρότερα ψάρια, αλλά ο Βρετανός δύτης εντόπισε μόλις ένα κατά την κατάδυσή του στο Manta Point.

«Έκπληξη, έκπληξη. Δεν υπήρχαν πολλά μάντα στο σταθμό καθαρισμού σήμερα. Αποφάσισαν φαίνεται να μην μπουν στον κόπο», σχολίασε.

Το Μπαλί έχει τεράστιο πρόβλημα με τα σκουπίδια που μεταφέρονται στις ακτές του κατά την εποχή των μουσώνων προκαλώντας σοκ σε τουρίστες και περιβαλλοντολόγους.

Αλλά δεν είναι το μόνο μέρος στον πλανήτη που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα με τη ρύπανση των ωκεανών.

Σε διάσκεψη τον περασμένο Δεκέμβριο στην Κένυα, ο εκτελεστικός διευθυντής για το περιβάλλον του ΟΗΕ, Έρικ Σόλχαϊμ προειδοποίησε ότι η Γη είναι αντιμέτωπη μ’ έναν «ωκεάνιο Αρμαγεδώνα».

Υπολογίζεται ότι οκτώ εκατομμύρια τόνοι πλαστικού καταλήγουν κάθε χρόνο στους ωκεανούς, καταστρέφοντας την ενάλια ζωή και καταλήγοντας στην τροφική αλυσίδα. Μια έκθεση του Ellen Macarthur Foundation πέρυσι έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι το 2050 μπορεί να αποδειχθεί σημείο καμπής, όταν τα σκουπίδια στους ωκεανούς θα είναι περισσότερα από τα ψάρια…

Οι γυναίκες που δουλεύουν σαν καθαρίστριες σε σπίτια ή γραφεία είναι πολύτιμες.

Μας βοηθούν με την καθαριότητα, όταν εμείς είμαστε απασχολημένες με τη δουλειά ή την οικογένεια και δεν προλαβαίνουμε.

Ωστόσο, αυτή τους η δουλειά είναι τελικά και αρκετά επικίνδυνη. Σύμφωνα με νέα έρευνα του American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, η τακτική χρήση καθαριστικών σπρέι και άλλων απορρυπαντικών μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στη λειτουργία των πνευμόνων.

Ερευνητές ανέλυσαν τα δεδομένα από 6.235 συμμετέχοντες, με μέσο όρο ηλικίας τα 34 έτη, ενώ μελετήθηκαν για πάνω από 20 χρόνια.

Ενώ τα βραχυπρόθεσμα συμπτώματα των καθαριστικών χημικών τεκμηριώνονται, υπήρχε έλλειψη για την μακροπρόθεσμη επίπτωση. Αυτά τα χημικά, με το προκαλούν μια μικρή ζημιά στους αεραγωγούς μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, μπορεί να επιταχύνουν τον ρυθμό μείωσης της λειτουργίας των πνευμόνων που συμβαίνει με την ηλικία.

Shutterstock
Shutterstock

Βρέθηκε ότι ο χρόνος και η ένταση της εκπνοής μειώνεται στις γυναίκες που δουλεύουν ως καθαρίστριες κατά 3,9 ml τον χρόνο. Ακόμη, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η επιταχυνόμενη πτώση της λειτουργίας των πνευμόνων είναι παρόμοια με το να καπνίζεις περίπου 20 τσιγάρα την ημέρα!

Αν και τα αποτελέσματα ήταν σοκαριστικά αν σκεφτείς ότι αναπνέεις μικροσωματίδια από καθαριστικά για το πάτωμα και όχι για τα πνευμόνια σου, δεν ξαφνιαζόμαστε και πολύ.

Η πτώση της λειτουργίας των πνευμόνων αποδίδεται στον ερεθισμό που προκαλούν τα περισσότερα χημικά των καθαριστικών στις βλεννώδεις μεμβράνες που συνδέουν τους αεραγωγούς.

shutterstock
shutterstock

Η έρευνα ακόμη βρήκε ότι οι γυναίκες που καθαρίζουν σπίτια ή γραφεία είχαν εμφανίσει άσθμα σε σχέση με εκείνες που δεν έκαναν αυτή τη δουλειά.

Το κύριο αποτέλεσμα που βγήκε από αυτή τη μελέτη, ήταν ότι – μακροπρόθεσμα – τα χημικά που περιέχονται στα προϊόντα καθαρισμού είναι πολύ πιθανό να προκαλέσουν ουσιώδη βλάβη στους πνεύμονες.

Αυτά τα χημικά είναι περιττά, στην πραγματικότητα. Πανιά από μικροϊνες και λίγο νερό είναι αρκετά για κάθε καθαρισμό. Ακόμη, πρέπει τα καθαριστικά να ελέγχονται αυστηρά και να μην εισπνέονται.

Κοντά 10.000 χρόνια τώρα, από τότε δηλαδή ο άνθρωπος ανέπτυξε την απαραίτητη ευφυΐα, και έφτιαξε τα πρώτα εργαλεία, άρχισε να παρεμβαίνει στη φύση. Θέλοντας να την τιθασεύσει και να μην είναι έρμαιο των φυσικών φαινομένων, έκανε έργα που θα βελτίωναν τις συνθήκες ζωής του.

Αυτό συνεχίστηκε σε όλο το διάβα της ανθρώπινης ιστορίας και οι κατασκευές του έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στους αιώνες. Ο άνθρωπος άλλωστε αποτελεί κι αυτός μέρος της φύσης. Και δεν είναι το μοναδικό όν που παρεμβαίνει και αλλάζει το φυσικό του περιβάλλον. Το ίδιο κάνει κι ο κάστορας που κόβει δέντρα και κλαδιά για να φτιάχνει τεχνητά φράγματα στους ποταμούς και να εξασφαλίσει έτσι μια προστατευμένη κατοικία. Όλες οι δραστηριότητες των όντων της φύσης είναι φυσικές δραστηριότητες και οι κατασκευές τους αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης της ίδιας.

Ο άνθρωπος σαν έλλογο ον, κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι οι παρεμβάσεις του είχαν πάντα και κάποιες επιπτώσεις. Από την εποχή της κλασσικής αρχαιότητας και διδασκόμενος από την εμπειρία του, διατύπωσε το κανόνα του μέτρου. Και στις σχέσεις του με τη φύση αυτός ο κανόνας μεταφράζεται με το να παίρνεις από τη φύση όσα αυτή μπορεί να σου δώσει χωρίς να καταστρέφεις την οικολογική ισορροπία, γιατί αυτό μακροπρόθεσμα θα ήταν καταστροφικό για σένα τον ίδιο.

Ανθρώπινες παρεμβάσεις πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, άσχετα από τη μορφή κοινωνικής οργάνωσης που υπάρχει ή θα υπάρξει, και όποιος σας πει το αντίθετο είναι κοινός ψεύτης.

Μέχρι εδώ όλα καλά, αλλά στην εποχή καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, μια ανωμαλία άρχισε να παρατηρείται. Η τεχνολογική αναβάθμιση του ανθρώπινου πολιτισμού, παύει να χρησιμοποιείται για το κοινό καλό και κυρίως χάνεται πια ο κανόνας του μέτρου. Αιτία είναι ότι στη καπιταλιστική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, κινητήριος δύναμη γίνεται η αποκόμιση κερδών. Έτσι τροπικά δάση αποψιλώνονται, θάλασσες στερεύουν από αποθέματα αλλιευμάτων, η ρύπανση για τις ενεργειακές ανάγκες αλλάζει το κλίμα και όλα τα υπόλοιπα, που μας είναι γνωστά. Βλέπετε στους ανταγωνισμούς των μονοπωλιακών ομίλων, δεν χωράνε ρομαντισμοί για διατήρηση του μέτρου και της φυσικής ισορροπίας.

Όμως συμβαίνει κάτι ακόμα περίεργο. Ενώ είναι εύκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο να δει τι ακριβώς γίνεται στη μεγάλη εικόνα, όταν τα ζητήματα αυτά φτάνουν στη γειτονιά του και στη καθημερινότητά του, έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη πρεσβυωπία. Δεν μπορεί δηλαδή να δει ξεκάθαρα την εικόνα στη πιο κοντινή κλίμακα. Δεν αντιλαμβάνεται για παράδειγμα ότι είναι εγκληματικό για τη φύση και τον ίδιο να σπαταλά αλόγιστα τους υδάτινους πόρους, ακόμα και όταν η λειψυδρία του χτυπά τη πόρτα. Δεν έχει καμιά διάθεση να εξορθολογήσει τη κατανάλωσή του ή δεν διαμαρτύρεται που το 80% του νερού ύδρευσης χάνεται από το υδρευτικό δίκτυο. Προτιμά να γεμίζει πισίνες με νερό ενώ ζει κυριολεκτικά δίπλα στη θάλασσα, και την ίδια στιγμή οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις οποίες οφείλει τη διατροφή του, να κινδυνεύουν να μείνουν απότιστες. Ο ίδιος ο πολίτης λοιπόν επηρεασμένος από την κυρίαρχη ιδεολογία της κοινωνίας, που κινείται με βάση την εφήμερη κερδοσκοπία, αλλοτριώνεται ο ίδιος και αλλοτριώνει και ότι τον περιβάλλει.

Ο άνθρωπος που προσπάθησε επί χιλιάδες χρόνια και τιθάσευσε τη φύση για την επιβίωση της κοινότητας, τώρα την θυσιάζει για το ατομικό όφελος. Στα πλαίσια αυτά οι κοινωνικές πλειοψηφίες, κάτω από τη προπαγάνδα «τι θέλετε τουριστική ανάπτυξη ή να μαζεύετε χαρούπια», έχουν σιωπηρά αποδεχτεί ή και συναινέσει, ότι ο κάθε ιδιώτης επενδυτής μπορεί να θεωρεί τις παραλίες δικό του οικόπεδο, να ασκεί σε αυτές επιχειρηματική δραστηριότητα,  να τις ιδιωτικοποιεί ή να τις περιφράζει για τους πελάτες του, να τις μπαζώνει.

Οι τεχνητές κατασκευές μεγάλης κλίμακας, όχι μόνο δημιουργούν κάθε φορά συνέπειες στο φυσικό περιβάλλον (που εκδικείται κάπου αλλού και ενίοτε και στο ίδιο το έργο), αλλά στερούν τη περιοχή από τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Όσοι φωνάζαμε χτες και σήμερα για τέτοιου είδους παρεμβάσεις, δεν απαιτούμε να σταματήσει κάθε παρέμβαση του ανθρώπου στη φύση αλλά βάζουμε μερικές παραμέτρους. Τα όποια έργα να μην αλλοιώνουν βάναυσα την φυσική εικόνα, να μην καταστρέφουν τη θαλάσσια ζωή, να μην είναι ασύμμετρα (πχ για να μην καταστραφεί ένα μέτρο δρόμου να μπαζώσουμε 10 στρέμματα ακτής), να μην υποβαθμίζουν τη τουριστική υπεραξία της περιοχής, να μην δημιουργούν παράπλευρες απώλειες σε διπλανά οικοσυστήματα και φυσικά να είναι έργα που θα διευκολύνουν τη ελεύθερη πρόσβαση και την άνευ αντιτίμου απόλαυση για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πληρώνουν.

Η ανάπτυξη ενός τόπου λοιπόν από την μικροκλίμακα της διπλανής μας παραλίας, μέχρι την ανάπτυξη σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο, δεν πρέπει να κρίνεται από την αύξηση της κερδοφορίας των ολίγων, αλλά από την δυνατότητα εξασφάλισης μιας καλύτερης ζωής για όλους.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ