Οι ζωγραφικοί πίνακες της μαθήτριας του λυκείου Κ.Ρ. στην έκθεση που διοργάνωσε η Ένωση ΑμεΑ Μεραμπέλου, μου πρόσφεραν προχτές (3.12.2025) μια εικαστική εμπειρία από τις πιο σημαντικές -και ιδιαίτερες- της χρονιάς. Έχοντας αποκομίσει φέτος από τις πολύμορφες καλλιτεχνικές μου περιηγήσεις σε πινακοθήκες και συλλογές αρκετά θετικά ερεθίσματα αλλά και διφορούμενες προσλήψεις, είχα την ευκαιρία να δω να λάμπει σχεδόν απρόσιτο – σαν από χωρική σχισμή – λίγο από το κρύφιο εσωτερικό φως που είναι θησαυρισμένο στα ζωγραφισμένα χαρτόνια της αυτοδίδακτης νέας δημιουργού.
Τα τοπία της, άλλοτε οικεία και άλλοτε ερμητικά, διαθλαστικές διαδρομές στο δικό της προσωπικό σύμπαν, μου έφεραν στον νου γνωστούς πίνακες- όπως της Riva Lehrer και της Alice Νeel- που ξεπερνούν τις εικονογραφίες της ετερότητας και τις
αντισυμβατικές αισθητηριακές περιπλανήσεις στον εσώτερο εαυτό και αφήνουν να αναφανεί από το βάθος των πραγμάτων ο προσωπικός αγώνας για επικοινωνία και εγγύτητα στα αχανή -και ενίοτε ρηχά- εξωτερικά όρια της ανθρώπινης συνάφειας.
Όλα τα έργα έχουν ευδιάκριτη αφετηρία μια συνθήκη που απαιτεί συνάψεις πέρα από τα προσωπικά όρια αλλά επιλέγει να προβάλλει κυριολεκτικά και συμβολικά τον πόνο των «άλλων» με απεικονίσεις που μετασχηματίζουν με αμεσότητα και ενσυναίσθητη μετοχή το δράμα των προσφυγικών μετακινήσεων στον σημερινό αβέβαιο κόσμο. Υπόθεση που κινητοποιεί την έμπνευση της δημιουργού με τρόπο που υπερβαίνει τις μύχιες δικές της εκκρεμότητες και υποδηλώνει ουσιαστικά την προσδοκία της για ένα δίκαιο συμπεριληπτικό κόσμο. Η συλλογική συνείδηση της κοινότητας ως όχημα εναντίωσης στη μόνωση και όραμα υπέρβασης των εσωτερικών και εξωτερικών μας συνόρων.
Δέντρα μοναχικά και ζούγκλες βγαλμένες από λαϊκότροπες παλιές πατανίες και εικονογραφίες του Henri Rousseau, μονοπάτια και ερημικά ακρογιάλια σαν τις ομηρικές ακτές του Γεράσιμου Στέρη, ήρεμα νησιά αλλά και βάρκες που αρμενίζουν με τις ελπίδες των επήλυδων για ένα φυσικό και ψυχολογικό καταφύγιο, ολόχρωμοι φωτεροί δρόμοι σαν ουράνια νεφελώματα… Και μαζί μια θαρραλέα παλέτα στα όρια ενός εκρηκτικού εξπρεσσιονιστικού ιδιωματισμού που φέρνει στον νου τον «ανήμερο» Basquiat και τους καλλιτέχνες της Cobra, μια ανεπιτήδευτη πρόωρη ενορατική ματιά, ένα εντατικό ταξίδι που μοιάζει να μην εξαντλεί αλλά να δυναμώνει τις αντοχές με το βλέμμα …ένα άγγιγμα στο φως των άλλων που καίει…
Οδυσσέας Ν. Σγουρός, 5.12.2025
[*/Η έκθεση με τίτλο «Το φως που μοιραζόμαστε» στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου της ενορίας της Παναγίας Ευαγγελιστρίας στον Άγιο Νικόλαο, με διάρκεια μέχρι 5.12.2025].
