Θα μου πείτε ότι ο κύκλος της ζωής δεν είναι ατέρμονος. Αμέσως μετά την γέννηση μας, η ζωή μας εξελίσσεται για να καταλήξει εκεί που κανείς δεν γνωρίζει το μετά.
Υπάρχει βέβαια η θρησκεία κάθε λαού, που σύμφωνα με την πίστη του θεωρεί ότι η «φυγή μας» από την ζωή συνεχίζεται σε μια άλλη, την οποία κανείς θνητός δεν μπορεί με σιγουριά να προσδιορίσει, γιατί κανείς δεν «γύρισε» πίσω. Υπάρχουν όμως και λαοί οι οποίοι διέπονται από διάφορες φιλοσοφίες οι οποίοι αρκούνται να ζουν και να υπάρχουν, σύμφωνα με αυτές. Εκτός αυτού επικρατεί στους υλιστές και η άποψη ότι τίποτα δεν υπάρχει «μετά».
Παραμένει όμως και η ρήση του μεγαλύτερου φιλοσόφου της αρχαιότητας, του Σωκράτη, που είπε «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα», που σημαίνει ότι «Ένα πράγμα γνωρίζω, ότι τίποτα δεν γνωρίζω».
Το έναυσμα για να γράψω αυτό το άρθρο ήταν η πρόσφατη απώλεια της Μάρως Κοντού. Μιας καταξιωμένης ηθοποιού του θεάτρου και της μεγάλης οθόνης. Και θα μου πείτε ότι κατάφερε να ζήσει αρκετά χρόνια, που λίγοι τα φτάνουν, και ότι ο κύκλος της ζωής της κάποια στιγμή θα έκλεινε. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με το πηγαίο ταλέντο της στην υποκριτική, σε όλες της τις εκφάνσεις( δράμα ή κωμωδία). Σημαντικό σταθμό της ζωής της αποτέλεσε η τραγωδία «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα ως Ισμήνη, με την Ειρήνη Παππά ως Αντιγόνη. Σίγουρα ήταν ένα «άστρο» του καλλιτεχνικού στερεώματος όπως και τόσοι άλλοι μεγάλοι που «έφυγαν» με τα χρόνια, έχοντας αναρίθμητους θαυμαστές στο θέατρο και στον καλό ελληνικό κινηματογράφο. Πολλοί ήταν οι καλλιτέχνες που τίμησαν τον πολιτισμό μας και ενδεικτικά αναφέρω: Η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, ο Δημήτρης Μυράτ, η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Έλλη Λαμπέτη, ο Δημήτρης Χορν, αλλά και μεταγενέστεροι όπως η Άννα Συνοδινού, η Ειρήνη Παππά, η Τζένη Καρέζη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Άγγελος Αντωνόπουλος, η Μαίρη Χρονοπούλου και τελευταία η Μάρω Κοντού…
Κοιτάζω τον νυχτερινό ουρανό του καλοκαιριού και βλέπω τα αστέρια να λάμπουν. Πολλά από αυτά μπορεί να έχουν πεθάνει, αλλά το φως τους συνεχίζει το ταξίδι τους στο σύμπαν, φτάνοντας σε μας. Νιώθω σαν να μην έχουν φύγει από κοντά μας όλοι αυτοί, όπως και άλλα φωτεινά αστέρια του καλλιτεχνικού στερεώματος, αλλά συνεχίζουν να εκπέμπουν την «ακτινοβολία τους από ψηλά».
Όχι! τα δικά μου αστέρια που «μάγεψαν» την ζωή μου με τον πολιτισμό τους και την προσωπικότητά τους δεν θα σβήσουν ποτέ…
Το δικό μου «αντίο» για την Μάρω Κοντού είναι το τραγούδι της με τον Δημήτρη Χορν «Πες μου μια λέξη…» από την ταινία τους «Αλίμονο στους νέους».
Μανώλης Συλλιγάρδος
τ. Δ/ντής Δασών Λασιθίου
Συγγραφέας
