Ο Αχμέντ Ταρζαλάκης με τη γυναίκα του Γιασμίν στο μπαλκόνι του διαμερίσματος που μένουν στα Χανιά αγκαλιά με την κόρη τους Φατιμά.

ΧΑΝΙΑ, Κρήτη – Έχουν περάσει μόλις λίγοι μήνες που ο Σύρος πρόσφυγας Αχμέντ Ταρζαλάκης βρέθηκε στην Κρήτη αλλά νιώθει σαν στο σπίτι του σε αυτό το νησί της Μεσογείου, που είναι γνωστό για την άγρια ομορφιά του, την κουζίνα του και τη φιλοξενία του.

Οι ντόπιοι συνήθιζαν αρχικά να αστειεύονται μεγαλόφωνα για το γεγονός πως ο Αχμέντ με το παχύ του μουστάκι, την αδύνατη κορμοστασιά του και το λιπόσαρκο πρόσωπο έμοιαζε πολύ με Κρητικό. Δεν περίμεναν όμως ποτέ να τον ακούσουν να τους απαντά σε άπταιστα Κρητικά, μια διάλεκτο που έμαθε από τους γονείς και τους παππούδες του στην πόλη Al-Hamidiyah της Συρίας κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο, που ιδρύθηκε από Μουσουλμάνους πρόσφυγες της Κρήτης πριν από 120 χρόνια περίπου.

Ο 42χρονος Αχμέντ μεγάλωσε μιλώντας ελληνικά και αραβικά, αλλά δεν μπορεί ούτε να διαβάσει ούτε να γράψει στα αραβικά, την κοινή γλώσσα της Συρίας. Για πρώτη φορά στη ζωή του βρίσκεται τώρα σε έναν τόπο που γνώριζε μόνο από τις διηγήσεις και τα τραγούδια των γεροντότερων της οικογένειας. «Αυτή είναι η γη των προγόνων μας», λέει, αν και εξακολουθεί να νοσταλγεί τη Συρία, όπως ήταν πριν τον πόλεμο.

Λιθοξόος στο επάγγελμα, ο Αχμέντ εγκατέλειψε τη Συρία μαζί με την οικογένειά του και ήρθαν στην Ελλάδα για να διαφύγουν από τον πόλεμο που πλησίαζε με γοργά βήματα. Αρχικά κατάφεραν να φράσουν με βάρκα στη Λέσβο και στη συνέχεια στα Χανιά, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης.

Ο Αχμέντ υποφέρει από πρόβλημα στη μέση του και από χρόνια επιληψία, παθήσεις που επηρεάζουν σοβαρά τη δυνατότητά του να εργαστεί. Ο ίδιος με την 33χρονη γυναίκα του Γιασμίν και τα τέσσερα μικρά παιδιά τους εγκαταστάθηκαν σε ένα διαμέρισμα στα Χανιά και λαμβάνουν μηνιαία οικονομική βοήθεια μέσω προπληρωμένων καρτών στο πλαίσιο του προγράμματος ESTIA της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.). Το πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχει ήδη βοηθήσει χιλιάδες αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες σε όλη την Ελλάδα. Χάρη στη βοήθεια του τοπικού εταίρου της Υ.Α., ο Αχμέντ έχει πρόσβαση στη νοσοκομειακή περίθαλψη που τόσο χρειάζεται.

Με τη στήριξη αυτή η οικογένεια μπορεί να ξεκινήσει μια νέα ζωή έχοντας ήδη ένα μεγάλο πλεονέκτημα λόγω της ιστορικής τους σύνδεσης με την Κρήτη. Ο Αχμέντ γεννήθηκε στην Al-Hamidiyah, όπου ζουν οι πρόγονοί του ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Η μικρή αυτή πόλη ιδρύθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως καταφύγιο για τους ελληνόφωνους Μουσουλμάνους της Κρήτης που διέφυγαν στη Συρία κατά τον Ελληνο-Τουρκικό πόλεμο του 1897-98.

«Αυτή η σφιχτοδεμένη μικρή κοινότητα που αποτελείται κυρίως από αγρότες, ψαράδες και εμπόρους, παρέμεινε ιδιαίτερα προσηλωμένη στις ελληνικές της ρίζες, ειδικά σε ό,τι αφορά στη γλώσσα», τονίζει η Δήμητρα Καμπέλη από την Αναπτυξιακή Ηρακλείου, που συντονίζει το πρόγραμμα στέγασης προσφύγων στην Κρήτη. «Αποτελούν έναν σύνδεσμο με το παρελθόν της Κρήτης».

Το μόνο που υπενθυμίζει πια την πάλαι ποτέ παρουσία Οθωμανικών και Μουσουλμανικών επιρροών στο νησί είναι λίγα μνημεία στις μεγαλύτερες πόλεις του.

Κάποια μέλη από την κοινότητα Al-Hamidiyah επιστρέφουν και πάλι διωγμένοι από την πατρίδα τους λόγω του πολέμου. Για τον Αχμέντ ήταν όλο και πιο δύσκολο να παρέχει τα προς το ζην στην οικογένειά του καθώς οι εμπορικές οδοί με τον Λίβανο είχαν αποκλειστεί. Αποφάσισε να πουλήσει ό,τι μπορούσε από την περιουσία του και να διακινδυνεύσει διασχίζοντας τη θάλασσα στα χέρια διακινητών για να φτάσει στην Ελλάδα. Στην Κρήτη πλέον, αυτός και η οικογένειά του βίωσαν το παράξενο συναίσθημα της οικειότητας με έναν τόπο στον οποίο δεν είχαν βρεθεί ξανά.

Η προσαρμογή τους είναι πολύ καλή. «Μας έχουν φερθεί εδώ με καλοσύνη και σεβασμό», λέει ο Αχμέντ. Η οικογένεια ζει σε ένα λιτό διαμέρισμα στο κέντρο των Χανίων και έχουν επανενωθεί με συγγενείς τους, καθώς και τρεις αδερφές του που βρίσκονται στην Κρήτη εδώ και δύο σχεδόν χρόνια. Αποτέλεσαν σημαντική βοήθεια για αυτόν, την Γιασμίν και τα παιδιά που έχουν ήδη γραφτεί στο ελληνικό σχολείο.

© UNHCR/Christos Tolis

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν δεν παύουν να είναι πολλές, με βασικότερα τα προβλήματα υγείας και τις δυσκολίες στην εύρεση εργασίας. Ο Αχμέντ όμως είναι αισιόδοξος για το μέλλον. «Ξέρω πως μπορούμε να έχουμε ένα μέλλον εδώ, πως μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Στο κάτω κάτω είναι η γη των προγόνων μας. Ανήκουμε εδώ ίσως πιο πολύ από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο», λέει.

Στην Κρήτη, η Υ.Α., σε συνεργασία με την κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές μέσω της Αναπτυξιακής του Δήμου Ηρακλείου, παρέχει στέγαση σε περισσότερους από 600 ανθρώπους με στόχο τη δημιουργία περίπου 750 θέσεων στέγασης σε 134 διαμερίσματα στο νησί.

«Οι άνθρωποι αυτοί αναζητούν ένα μέρος να εγκατασταθούν, να ζήσουν ειρηνικά και να ευημερήσουν», λέει η κα Καμπέλη. «Ελπίζω να γίνει για αυτούς η Κρήτη το ασφαλές λιμάνι που ψάχνουν».

 

http://www.unhcr.gr/nea/artikel/529b8672bb0092e309d62c3bc32cb940/mia-oikogeneia-pros.html

Η ομιλία της έγινε viral και η ίδια σύμβολο του αγώνα κατά των όπλων. Ο λόγος για την 18χρονη Έμα Γκονζάλες που ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στους πολιτικούς του Κογκρέσου αλλά και τον ίδιο των Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

«Προς όλους τους πολιτικούς που αποδέχθηκαν τις δωρεές της NRA: Ντροπή σας», φώναξε η Έμα. «Ντροπή», φώναζε και το πλήθος. «Οι κυβερνώντες που τους φέρνουμε στην εξουσία ψεύδονται. Και εμείς τα παιδιά φαίνεται ότι είμαστε οι μόνοι που το επισημαίνουμε και είμαστε έτοιμοι να φωνάξουμε ΛΕΤΕ ΨΕΜΑΤΑ».

Η Έμα πηγαίνει στο Λύκειο Marjory Stoneman Douglas της Φλόριντα. Είναι το σχολείο που πριν από λίγες ήμερες 14 μαθητές και τρεις καθηγητές έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες του 19χρόνου πρώην μαθητή, Νικόλας Κρουζ.

Εκείνοι και οι συμμαθητές της αποφάσισαν να μην κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Διαδηλώνουν, υψώνουν τις φωνές τους, ζητούν τον έλεγχο των όπλων στη χώρα. Η Έμα στην ομιλία της που είδαν μέσα σε λίγες ώρες πάνω από 100.000 άνθρωποι, δεσμεύτηκε ότι το σχολείο της θα είναι ο τελευταίος στόχος φονικών επιθέσεων στη χώρα. Πώς το γνωρίζει; Επειδή, όπως είπε, μαζί με τους συμμαθητές της «θα αλλάξουν τον νόμο».

«Λένε ότι οι αυστηρότεροι νόμοι κατά της οπλοκατοχής δεν μειώνουν την ένοπλη βία – εμείς τους απαντάμε: Λέτε ΒΛΑΚΕΙΕΣ! Λένε ότι ένας καλός τύπος με όπλο σταματάει έναν κακό με όπλο – ΛΕΤΕ ΨΕΜΑΤΑ! Υποστηρίζουν ότι τα όπλα είναι απλά εργαλεία όπως τα μαχαίρια και είναι το ίδιο επικίνδυνα με τα αυτοκίνητα – ΒΛΑΚΕΙΕΣ! Ότι εμείς τα παιδιά δεν ξέρουμε τι λέμε, ότι είμαστε πολύ νέοι για να καταλάβουμε πώς λειτουργεί η κυβέρνηση: ΨΕΜΑΤΑ!».

«Ασφαλώς και δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί θα πρέπει να είναι πιο δύσκολο να κάνεις σχέδια με φίλους για το σαββατοκύριακο από το να αγοράσεις ένα αυτόματο ή ένα ημιαυτόματο όπλο. Στη Φλόριντα, για να αγοράσεις όπλο δεν χρειάζεσαι άδεια, δεν χρειάζεται άδεια οπλοφορίας και, από τη στιγμή που θα το αγοράσεις, δεν χρειάζεται να το δηλώσεις…Μπορείς να αγοράσεις όσα όπλα θέλεις».

Η 18χρονη μίλησε εξ ονόματος «των μαθητών που έχασαν τη ζωή τους, των μαθητών που εξακολουθούν να νοσηλεύονται, του μαθητή που υποφέρει από μετατραυματικό στρες, των μαθητών που εμφάνισαν κρίσεις πανικού στη διάρκεια της τελετής μνήμης των θυμάτων, γιατί – όπως είπε – τα ελικόπτερα δεν μας άφηναν σε ησυχία, πετώντας πάνω από το σχολείο 24 ώρες το 24ωρο.

«Αν ο πρόεδρος θέλει να έρθει να μου πει κατάμουτρα ότι ήταν μια απίστευτη τραγωδία που δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί και συνεχίσει να μας λέει ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα γι’ αυτό, με χαρά μου θα τον ρωτήσω πόσα χρήματα πήρε από την NRA. Ξέρετε όμως κάτι; Δεν έχει σημασία, γιατί ήδη γνωρίζω. Τριάντα εκατομμύρια δολάρια. Και αν το διαιρέσουμε δια του αριθμού των νεκρών από πυροβολισμούς στις ΗΠΑ, μόνο τον πρώτο ένα, ενάμιση μήνα του 2018, τότε έχουμε 5.800 δολάρια. Τόσο αξίζει η ζωή αυτών των ανθρώπων για εσάς κύριε Τραμπ;».

 

http://tvxs.gr/news/kosmos/ema-gkonzales-i-mathitria-poy-egine-symbolo-toy-agona-kata-ton-oplon-stis-ipa

Ποια εικόνα έχει ο λεγόμενος «μέσος πολίτης» για το Δαφνί, το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο ΑττικήςΑν κάποιος δεν έχει πολλά πάρε-δώσε με το σύστημα δημόσιας ψυχικής υγείας, τα λίγα που πιθανόν ξέρει για το μεγαλύτερο δημόσιο ψυχιατρείο της χώρας δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικά: ασθενείς σε χημική καταστολή ή υπό μηχανική καθήλωση -κοινώς δεμένοι με ιμάντες, χρονίως πάσχοντες που τους «κλείσανε μέσα» συγγενικά τους πρόσωπα με εισαγγελικές παραγγελίες ακούσιας νοσηλείας, κλειδωμένες πόρτες που από πίσω τους άνθρωποι ζούνε ξεχασμένοι σε απαράδεκτες συνθήκες, ελλείψεις προσωπικού…

Ζωές στη σκιά, που τις θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνει κάποια τραγωδία όπως οι θάνατοι τριών (καθηλωμένων στα κρεβάτια τους) ασθενών από πυρκαγιά το 2015. Κι όμως, πέρα από τα υπαρκτά και ανομολόγητα προβλήματα του ΨΝΑ, στις αχανείς εκτάσεις που φτάνουν τα 400 στρέμματα, όπου εκτός από τις βασικές υποδομές υπάρχουν καλλιέργειες, θεραπευτικές μονάδες-περίπτερα, ξύλινα σπιτάκια-ξενώνες, μέχρι και δημόσιο ΙΕΚ, εξυφαίνονται και άλλες ιστορίες, πιο αισιόδοξες. Ιστορίες αλληλεγγύης και συνεργασίας θεραπευτών και θεραπεύομενων. Ανθρωποι που μαθαίνουν να στέκονται ξανά όρθιοι στα πόδια τους, παλεύοντας για ισότιμη ένταξη στην κοινωνία και στην εργασία.

Ποιότητα, όχι οίκτος
Μια τέτοια προσπάθεια, άξια στήριξης όχι για φιλανθρωπικούς λόγους, αλλά επειδή το έχει κερδίσει με το σπαθί της ή μάλλον με την τσάπα και το σκαλιστήρι της, είναι ο Κοινωνικός Συνεταιρισμός Περιορισμένης Ευθύνης «Διάπλους». Πρόκειται για τον παλαιότερο ΚΟΙΣΠΕ στην Αττική και από τους ελάχιστους στην Ελλάδα που δεν περιορίζονται στην παροχή υπηρεσιών και τη μεταποίηση, αλλά έχουν δραστηριότητες παραγωγικού σκοπού.

Η καρδιά του «Διάπλου» χτυπάει στην πρωτογενή παραγωγή, αυτή που κάποτε ήταν η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας: οικολογικές καλλιέργειες κηπευτικών και οπωροφόρων δέντρων, ελαιοκομία και μελισσοκομία είναι οι καθαρά αγροτικές δραστηριότητες του ΚΟΙΣΠΕ. Επιπλέον οι συνεταιριστές του Διάπλου πραγματοποιούν αποψιλώσεις χόρτων και τα συνεργεία καθαριότητας αναλαμβάνουν με επιτυχία τον καθαρισμό κτιρίων, έχοντας συμβάσεις με δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, οπως το υπουργειο Εργασιας, την Περιφέρεια Αττικής, το ΚΕΘΕΑ, τους Γιατρούς Χωρις Σύνορα κ.ά.

Τέλος, ανάμεσα στους 62 εργαζόμενους του συνεταιρισμού απασχολούνται και τραπεζοκόμοι, που εργάζονται μάλιστα σε απαιτητικές θέσεις όπως ο τομέας εισαγωγών του ΨΝΑ. Επισκεφθήκαμε τον οπωρώνα, τα θερμοκήπια, τα μελίσσια και τα φιλόξενα γραφεία του του «Διάπλου» μια ηλιόλουστη Δευτέρα του Φλεβάρη.

Μιλήσαμε με συνεταιριστές διαφόρων ειδικοτήτων, κοινωνικούς λειτουργούς, αγρότες, ψυχοθεραπεύτρια, διοικητικό προσωπικό και τον μελισσοκόμο που φροντίζει τα δεκάδες μελίσσια του αγρού. Δυστυχώς, πέρα από τρεις μόνιμους εργαζόμενους στις αγροτικές εργασίες, δεν προλάβαμε τους χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας που απασχολούνται τον χειμώνα στις καλλιεργειες.
Οπως μας είπαν, «σχόλασαν το μεσημέρι», αφού δουλεύουν από πολύ νωρίς, από τις 7 το πρωί ή από τις 6 τα ξημερώματα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το πρώτο που χτυπάει στο μάτι ή μάλλον στο αυτί του επισκέπτη είναι η ησυχία της εξοχής που αναδίδει ο αγρός του «Διάπλου».
Ηρεμοι ρυθμοί, μυρωδιές και εικόνες που ο αγχωμένος κάτοικος της πόλης τείνει να ξεχάσει. «Η επαφή με τη φύση είναι θεραπευτική για όλους μας» λέει ο Αποστόλης Μπουρουλίτης, κοινωνικός λειτουργός και συντονιστής των αγροτικών εργασιών.
Μετά μια σύντομη ξενάγηση στο θερμοκήπιο, ο έμπειρος μελισσοκόμος του συνεταιρισμού, Χρήστος Σύμπαλας, μας οδηγεί στα μελίσσια.

«Προχωράτε σιγά. Οι μέλισσες μυρίζουν τις φερομόνες», μας λέει. «Τις δικές μας τις ξέρουν, τις δικές σας δεν τις αναγνωρίζουν και θα ταραχτούν». Οι φερομόνες είναι οι μη ανιχνεύσιμες από την ανθρώπινη όσφρηση ορμόνες που εκκρίνουν το δέρμα και τα μαλλιά μας, γνωστές ως «οι χημικοί αγγελιοφόροι του έρωτα».

Αφού «καπνίζει» τις μέλισσες με το καπνιστήρι για να τις ηρεμήσει, ανοίγει προσεκτικά τα μελίσσια, για να μας δείξει από κοντά τις κυψέλες. «Τώρα ξεχειμωνιάζουν, αλλά η δουλειά τους δεν σταματάει ποτέ». Την άνοιξη οι μέλισσες θα ταξιδέψουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: στον Ελικώνα για μέλι ελάτης, στη Σαλαμίνα για θυμάρι και πευκόμελο, στην Τροιζηνία για ανθόμελο.
«Στη μελισσοκομία κρέμεσαι από τον καιρό», μας εξηγούν οι συνεταιριστές. Μια κυψέλη παράγει το μάξιμουμ ώς 20 κιλά μέλι, αλλά μόνο καιρού επιτρέποντος. Ο «Διάπλους» έχει πάνω από 60 κυψέλες και φιλοδοξεί να τις αυξήσει άμεσα.

Τα 150 οπωροφόρα δέντρα του αγρού παράγουν αμύγγαλα και εσπεριδοειδή, ρόδια, βερίκοκα και άλλα φρούτα. Τρεις φορές την εβδομάδα οι συνεταιριστές στήνουν πάγκο έξω από το ΨΝΑ, με πεντανόστιμες ντομάτες, χωραφίσιες ή θερμοκηπίου, με μαρούλι, κουνουπίδι και άλλα φρέσκα λαχανικά, ανάλογα με την εποχή.

Από τη μικρή αλλά πολύτιμη παραγωγή οπωροκηπευτικών προμηθεύονται μικρά εστιατόρια. Αυτό που αξίζει κανείς να δοκιμάσει, καθώς πωλούνται σε επιλεγμενα συνεταιριστικά καταστήματα, είναι οι τέσσερις ποικιλίες μελιού και το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο του συνεταιρισμού, «Ελαία Ψυχής».

Οι περίπου 600 ελιές του ελαιώνα, σε δημόσια έκταση μέσα στο Δαφνί που έχει παραχωρηθεί στο συνεταιρισμό, καλλιεργούνται χωρίς καθόλου φυτοφάρμακα, ούτε ψεκασμούς, μόνο με κλάδεμα.

Πορεία προς τη βιωσιμότηττα


Οι συνεταιρίστριες του «Διάπλου» είναι περήφανες για τα προϊόντα που καλλιεργούνται και παρασκευάζονται καθημερινά στον αγρό. Από αριστερα η Τζωρτζίνα Κωστάκου – γραμματεία, η Παναγιώτα Κοτσώνη, υπεύθυνη για τα συνεργεία καθαριότητας, η Βάλια Τσιριγώτη, ψυχοθεραπεύτρια και η Δήμητρα Παπαδοπούλου, κοινωνική λειτουργός

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου, κοινωνική λειτουργός αποσπασμένη από το ΨΝΑ στον συνεταιρισμό, εξηγεί τη φιλοσοφία και τη διαδρομή του «Διάπλου»:

«Η σύσταση του συνεταιρισμού ήταν επιλογή μας ήδη από το 2004. Στην ίδρυσή μας είχαμε 140 μέλη και στην αρχή δεν είχαμε παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά κάναμε πολύ προσεκτική έρευνα αγοράς. Το 2007 ξεκίνησε η καλλιέργεια και η κηποτεχνία. Ενταχθήκαμε σε πρόγραμμα του υπουργείου Υγείας για τις ΚΟΙΣΠΕ με χρηματοδότηση από ευρωπαϊκό ταμείο για πάγιο εξοπλισμό και προσωπικό. Το 2009 η χρηματοδότηση σταμάτησε και έκτοτε ο οργανισμός λειτουργεί αυτοχρηματοδοτούμενος. Βασιζόμαστε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις».

Η παύση του προγράμματος σήμανε και μείωση των εργαζομένων. Πλέον ο συνεταιρισμός είναι βιώσιμος, ενώ από το 2010 ξεκίνησε να παρέχει υπηρεσίες καθαριότητας.Η φύση του ΚΟΙΣΠΕ είναι διττή: είναι κοινωνική επιχείρηση και παράλληλα μονάδα ψυχικής υγείας. Σύμφωνα με τον νόμο, τουλάχιστον το 35% των συνεταιριστών είναι άτομα με ψυχοκοινωνικά προβλήματα, ώς 45% επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ενώ ένα 20% μπορεί να είναι δήμοι, κοινότητες και άλλα φυσικά ή νομικά πρόσωπα.

Στον «Διάπλου» πάνω από τους μισούς εργαζόμενους είναι ψυχικά πάσχοντες και άτομα από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. «Προτεραιότητα για μας είναι η βιωσιμότητα, όχι το κέρδος», μας λέει η Βάλια Τσιριγώτη, ψυχοθεραπεύτρια. «Εξάλλου, δεν είναι θεραπευτικό να εργάζεσαι σε ένα μη βιώσιμο φορέα» προσθέτει ο Αποστόλης.

Στον «Διάπλου» δεν έχουν θέση «ελαστικές» μορφές απασχόλησης, που υποκρύπτουν μαύρη, αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία. Ολοι οι εργαζόμενοι απασχολούνται με συμβάσεις αορίστου χρόνου, με πλήρη ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα, ενώ, παρά τις αντιξοότητες, το πρώτο που εξοφλείται ομαλά και χωρίς καθυστέρηση είναι η μισθοδοσία.
«Η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ψυχικά πάσχοντες είναι αυξημένη», μας λέει η Βάσω Κωτσάκη, υπεύθυνη για τα συνεργεία καθαριότητας. «Υπάρχει η παρανόηση ότι οι άνθρωποι με ψυχοκοινωνικά προβλήματα δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην εργασία με την ίδια ικανότητα όσο ένας «υγιής». Κι όμως αυτό στην πράξη διαψεύδεται».

Οι ίδιοι οι συνεταιριστές δεν χρησιμοποιούν τα δίπολα «ασθενής – υγιής». Προτιμούν να μιλάνε για «λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας» και «άτομα από τον γενικό πληθυσμό».

Εξαιρετική δουλειά


Μάριος Βαλασόπουλος

Οπως διευκρινίζει η Δήμητρα, το δυνατό σημείο «πώλησης» του συνεταιρισμού δεν είναι ότι απασχολεί άτομα από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες -άρα όσοι προσλαμβάνονται στις υπηρεσίες του βελτιώνουν το κοινωνικό τους προφίλ-, αλλά ότι κάνουν εξαιρετική και κυριως καθαρή δουλειά -με την έννοια της ακεραιότητας.

Σε ένα χώρο όπως οι εργολαβίες καθαριότητας, που κυριαρχεί η εκμετάλλευση των εργαζομένων και η αυθαιρεσία κάθε είδους, ο «Διάπλους» τηρεί απαρέγκλιτα την εργατική νομοθεσία. Αυτό, μας λένε οι συνεταιριστές, αποδεικνύεται στους ελέγχους του ΣΕΠΕ, γι’ αυτό και προτιμάται έναντι άλλων ιδιωτικών συνεργείων.

Ενα βασικό πρόβλημα των συνεταιρισμών ΚΟΙΣΠΕ, μας αναφέρει η Δημητρα, είναι η έλλειψη ρευστότητας, καθώς ειδικά οι οργανισμοί του Δημοσίου αργούν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους ώς και πάνω από 4 μήνες. Γι’ αυτό θεωρεί απαραίτητη τη σύσταση του Ταμείου Εγγυοδοσίας Συνεταιρισμών, που έχει προαναγγείλει η πολιτεία.

Αφήνουμε τους συνεταιριστές, με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε στη γιορτή του «Διάπλου» την άνοιξη, όχι μόνο για να γευτούμε τα καλούδια του κήπου, αλλά για να μιλήσουμε με τους ανθρώπους που τα παράγουν. Ολους εκείνους κι εκείνες που φυτεύουν, σκαλίζουν, ξεχορταριάζουν, διεκδικούν αξιοπρέπεια στην εργασία και βλέπουν στην πράξη τον καρπό του μόχθου τους να πιάνει τόπο.

 Πληροφορίες: diaplous.eu
 Πού θα βρείτε τα προϊόντα του «Διάπλου»:
Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή, πρωινές ώρες σε πάγκο έξω από ΨΝΑΛεωφόρος Αθηνών 374, Χαϊδάρι, τηλ. 213-2054351
Επίσης στα εξής καταστήματα:
▪ Lacandona, Ηπίτου 4, Σύνταγμα (μέλι και ελαιόλαδο).
▪ Καταλαχού 10, Μαυρομιχάλη 9, Εξάρχεια (μέλι και ελαιόλαδο, ντομάτα ανά εποχές).
▪ Συν Αλλοις, Νηλέως 35, Θησείο (ελαιόλαδο και οπωροκηπευτικά).
▪ Στο Βάθος Κήπος, Κεραμεικού 99, Αθήνα (ελαιόλαδο).
▪ Αlthemis Store, Πανεπιστημίου 39, Αθήνα (μέλι).
▪ Παντοκαφενές, Πικροδάφνης και Μετσόβου, Π. Φάληρο (ελαιόλαδο).

 

http://tvxs.gr/news/life/oi-therapeyomenoi-sto-dafni-exoyn-diko-toys-periboli

Η έκθεση Solidart συγκεντρώνει μια ασυνήθιστη ποικιλία καλλιτεχνών και πρακτικών με έναν κοινό σκοπό: να
βοηθήσει στη χρηματοδότηση του νέου Στεκιού Μεταναστών/τριών στην οδό Δελημάρκου στο Ηράκλειο.

Μια συλλογή έργων εξυμνεί την κοινωνική ενδυνάμωση ενάντια στις αντιξοότητες.

Αυτή η έκθεση έχει στηθεί βάσει ενός είδους συνεργατικού πνεύματος στο χώρο του Διartηρητέου. Τα έργα τέχνης είναι προς πώληση σε πολύ χαμηλές τιμές και το 100% των εισπράξεων θα δοθεί για την οικονομική ενίσχυση του νέου Στεκιού Μεταναστών/τριών.

Την ημέρα των εγκαινίων, Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου, θα πραγματοποιηθεί συναυλία με τους Alan Dalon, ενώ διάφορες εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα κατά τη διάρκεια της έκθεσης, όπως εργαστήρια και προβολές ταινιών.

Στο τέλος της έκθεσης, Σάββατο 3 Μαρτίου, θα πραγματοποιηθεί μια γιορτή με μουσική και συλλογική κουζίνα σε συνεργασία με την κοινότητα των ανθρώπων που απαρτίζουν την Πρωτοβουλία Ηρακλείου για τους Πρόσφυγες/Μετανάστες.

Art walks hand in hand with refugees.
Solidart, Diatiriteo, 23/2 – 3/3
Opening 23/2 at 19:00

Solidart is bringing together an uncommon variety of artists and practices with one common purpose: to help fund the new refugee “steki” at Delimarkou street. A collection of pieces celebrates social strength in the face of adversity.
This exhibition has been put together in a kind of egalitarian spirit at Diatiriteo space. The artworks are all for sale at very low prices and 100% of the money raised is going to the new refugee “steki”. At the kick-off event on Friday February 23d, Alan Dalon will perform for the public and various events will take place during the length of the exhibition such as workshops and film projections. There will be a little feast for the end of the exhibit on Saturday March 3rd with music and communal cooking on site.

The exhibition is supported by Heraklio Initiative for Refugees/Immigrants.

https://www.facebook.com/events/362479577495691

Τα προσωπικά του αντικείμενα είναι μετρημένα: Μια πλαστική υδρόγειος, ένα τουμπερλέκι, δύο φωτογραφίες από τα αδέρφια του και ένα λευκό αρκουδάκι ακουμπισμένο στο κρεβάτι – δώρο της κοπέλας του. Από το παράθυρο μπορεί να μην μπαίνει πολύ φως και το βλέμμα να σκοντάφτει στην πίσω όψη της γειτονικής πολυκατοικίας. Για τον νεαρό φιλοξενούμενο, όμως, αυτό το δωμάτιο προσφέρει μια πολύτιμη αίσθηση ελευθερίας.

«Ένιωσα ότι μπαίνω σε παλάτι», λέει όταν θυμάται το πρώτο του βράδυ εδώ. «Γιατί πριν ζούσα μέσα σε κλουβί».

Μοιράζεται αυτό το καθαρό και τακτοποιημένο τριάρι στο κέντρο της Αθήνας μαζί με άλλους δύο συγκατοίκους. Ηλικιακά τούς χωρίζουν αρκετά χρόνια. Έχουν όμως παρόμοιο παρελθόν: Όλοι τους είχαν διαπράξει κάποιο αδίκημα και είχαν βρεθεί μέχρι πρόσφατα στη φυλακή. Πλέον διαμένουν προσωρινά σε αυτόν τον ξενώνα αποφυλακισμένων. Είναι μια ενδιάμεση στάση μετά τον εγκλεισμό στην πορεία τους για επανένταξη.

Το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, οι τρεις συγκάτοικοι μόλις είχαν επιστρέψει από την έκθεση «Van Gogh Alive» στο Μέγαρο Μουσικής, όταν μας υποδέχθηκαν στον χώρο τους.

Τους είχαν εντυπωσιάσει τα εκθέματα. Έβλεπαν ξανά τις φωτογραφίες που είχαν τραβήξει με τα κινητά τους τηλέφωνα και στο δωμάτιό του ένας εκ των φιλοξενουμένων ετοιμαζόταν να κρεμάσει αναμνηστική αφίσα με έργο του Ολλανδού ζωγράφου που είχε αγοράσει.

«Όταν ήρθα στον ξενώνα, ξαλάφρωσα. Είχε φύγει από μέσα ένα άγχος», λέει ο 55χρονος Ανδρέας, ένας εκ των φιλοξενούμενων που δέχθηκε να μιλήσει στην «Κ» ζητώντας να μη δημοσιοποιηθεί το επώνυμό του. «Έχω αναγεννηθεί γιατί βρήκα μαξιλάρι, βρήκα μπάνιο, βρήκα μάτι κουζίνας να φτιάξω έναν καφέ».

Το άγχος της μετάβασης

Ο ξενώνας ξεκίνησε πρόσφατα τη λειτουργία του από την «Επάνοδο», νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που εποπτεύεται από το υπουργείο Δικαιοσύνης και έχει ως σκοπό την επαγγελματική κατάρτιση φυλακισμένων και αποφυλακισμένων, την οικονομική τους συμπαράσταση και την προετοιμασία της επανένταξής τους.

Στο παρελθόν, μέχρι να δοθεί στην «Επάνοδο» η δυνατότητα να παράξει έργο μεσολάβησαν αρκετές χαμένες ευκαιρίες. Η σχετική διάταξη που προέβλεπε την ίδρυσή της χρονολογείται από το 1999, η έκδοση προεδρικού διατάγματος όμως -που ήταν απαραίτητο για τη λειτουργία της- καθυστέρησε μια τετραετία. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα τρία χρόνια μέχρι το 2007 για να λειτουργήσει, καθώς απαιτήθηκε μία επιπλέον απόφαση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης για τη συγκρότηση του διοικητικού της συμβουλίου.

Η Έλλη Ανίτση, ψυχολόγος-εγκληματολόγος της δομής που παρακολουθεί τακτικά τους φιλοξενουμένους στο διαμέρισμα της «Επανόδου», εξηγεί τις δυσκολίες της μετάβασής τους. «Είναι μια περίοδος που ενέχει πάρα πολύ άγχος, φόβο και αγωνία για το τι θα επακολουθήσει, όπως και υψηλές προσδοκίες ότι αυτή τη φορά η ζωή κάποιου θα είναι διαφορετική», λέει.

Το χρονικό διάστημα διαμονής στον ξενώνα διαμορφώνεται ανάλογα με την περίπτωση κάθε φιλοξενούμενου.
Μετά την αποφυλάκιση, πέρα από την εξασφάλιση στέγης, άλλες σημαντικές προκλήσεις είναι η εύρεση εργασίας, η επανασύνδεση με την οικογένεια, η νέα δικτύωση στον έξω κόσμο. Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει φτωχό εργασιακό ιστορικό και χρειάζεται επιπλέον εκπαίδευση για να αποκτήσουν οι αποφυλακισμένοι γνώσεις και δεξιότητες. Από τον περασμένο Οκτώβριο έχουν περάσει από τον ξενώνα άλλοι δύο αποφυλακισθέντες. Η δομή απευθύνεται μόνο σε άνδρες, ενώ αποκλείονται οι χρήστες ουσιών και όσοι έχουν διαγνωσμένη βαριά ψυχιατρική νόσο, καθώς δεν μπορούν να καλυφθούν από το υπάρχον υποστηρικτικό πλαίσιο.

Η κ. Ανίτση εξηγεί ότι προηγούνται δύο με τρεις εβδομάδες συμβουλευτικών συναντήσεων με τους ενδιαφερόμενους στην «Επάνοδο», διάστημα κατά το οποίο τους χορηγείται διαμονή σε ξενοδοχείο, μέχρι να κριθεί εάν μπορούν να μείνουν στον ξενώνα. Στόχος, όπως λέει η ψυχολόγος, είναι αυτό το μέρος να αποτελέσει ένα «ασφαλές πλαίσιο στην ανασφάλεια που βιώνουν οι άνθρωποι, προκειμένου να μπορέσουν να πάρουν με ψύχραιμο τρόπο αποφάσεις για τη ζωή τους».

Το στοίχημα της επανένταξης

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης, την 1η Φεβρουαρίου 2018 το σύνολο των κρατουμένων στην Ελλάδα ήταν 10.036 άνθρωποι (στη συντριπτική πλειονότητα άντρες, καθώς οι γυναίκες ήταν μόνο 555). «Αυτό είναι το όριο αντοχής του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος, το οποίο δεν πρέπει να υπερβαίνουμε», λέει στην «Κ» ο γενικός γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής Ευτύχης Φυτράκης.

Υπάρχουν ακόμη όμως φυλακές όπου έχει υπερκαλυφθεί η πληρότητα. Η πιο ακραία περίπτωση βάσει των διαθέσιμων στοιχείων είναι αυτή της Τρίπολης όπου οι κρατούμενοι είναι διπλάσιοι από τις διαθέσιμες θέσεις (106 κρατούμενοι για 53 θέσεις).

Όπως εξηγεί ο κ. Φυτράκης, σκοπός των αρμοδίων υπηρεσιών είναι να ξεκινάει η επανένταξη ως διαδικασία μέσα από τον χρόνο κράτησης. Ως παράδειγμα φέρνει τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας που δημιουργήθηκαν στις φυλακές Κέρκυρας, Μαλανδρίνου, Νιγρίτας και Χανίων, αλλά και προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης που λειτούργησαν αλλού, όπως αυτό της εκπαίδευσης μαγείρων στις φυλακές Τρικάλων. Το επόμενο διάστημα πρόκειται να ξεκινήσει στον Δομοκό πρόγραμμα κατάρτισης για υδραυλικούς και ψυκτικούς.

«Τα τελευταία χρόνια αντίστοιχες προσπάθειες εστίαζαν μόνο στην Αθήνα, δηλαδή στον Κορυδαλλό, και κατά δεύτερο λόγο στη φυλακή του Αυλώνα. Είχαν δημιουργηθεί φυλακές μεγάλες, των 600 ατόμων, όπως στη Νιγρίτα και στον Δομοκό, και δεν είχαν καμία δραστηριότητα», λέει ο κ. Φυτράκης. Στόχος, όπως προσθέτει, είναι μέσα από τον δημιουργικό χρόνο κράτησης να μειωθεί η υποτροπή των αποφυλακισμένων. Δράσεις όπως αυτές δεν καλύπτουν ακόμη το σύνολο των καταστημάτων κράτησης, ενώ οι μεγαλύτερες δυσκολίες προκύπτουν σε φυλακές όπου οι χώροι παραμένουν περιορισμένοι.

Βάσει των επίσημων στοιχείων του υπουργείου Δικαιοσύνης, το 2014 αποφυλακίστηκαν 9.412 άνθρωποι (αριθμός που προέκυψε από την εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας και βάσει αποσυμφορητικών διατάξεων). Αντιστοίχως, το 2016 έφτασαν τους 8.159 και πέρυσι (μέχρι τις 10 Νοεμβρίου) τους 7.158. «Δεν άδειασαν οι φυλακές, όπως τόσο υποκριτικά κάποιοι υποστηρίζουν. Έχουμε μια σταθερότητα στο σωφρονιστικό μας σύστημα. Κάθε μέρα έχουμε εισροές – εκροές. Κάθε μέρα αποφυλακίζονται άνθρωποι και παράλληλα ξεκινούν είτε προσωρινές κρατήσεις είτε φυλακίσεις», λέει ο κ. Φυτράκης.

Ωστόσο, παρότι θα ήταν κρίσιμο εργαλείο στον σχεδιασμό πρακτικών επανένταξης, δεν υπάρχει ακόμη στην ελληνική πολιτεία καμία επίσημη μέτρηση για την υποτροπή πρώην κρατουμένων. Εάν υπήρχε μια συστηματική ανάλυση για το είδος των νέων αδικημάτων που διαπράττουν πρώην κρατούμενοι, τον χρονικό ορίζοντα μετά την απόλυσή τους μέχρι να στραφούν ξανά στην παρανομία και τους πιθανούς λόγους που τους οδηγούν πάλι στο έγκλημα, τότε οι όποιες παρεμβάσεις της πολιτείας κατά τη διάρκεια και μετά την κράτηση ενδεχομένως θα μπορούσαν να προσαρμοστούν αναλόγως.

«Μια μελέτη σε βάθος χρόνου θα έδινε στοιχεία, θα ήταν πολύτιμη και είναι στις προθέσεις μας να κάνουμε κάτι αντίστοιχο», λέει ο κ. Φυτράκης.

Στις ΗΠΑ πάντως, σε έρευνα για τις «περιστρεφόμενες πόρτες» των φυλακών προέκυψε ότι το 49,3% όσων αφέθηκαν ελεύθεροι (με αναστολή ή λήξη ποινής) το 2005 συνελήφθησαν ξανά για κάποιο αδίκημα μέσα στα επόμενα οκτώ χρόνια.

Το πρώτο βήμα

«Η φυλακή είναι και αυτή μια κοινωνία», λέει ο κ. Ανδρέας. «Δυόμισι χρόνια αυτός ήταν ο κύκλος μου. Δεν ξέρεις όμως τι μπορεί να κρύβει πίσω του κάποιος ή πού μπορείς να ξαναμπλέξεις. Δεν έχω κουράγιο για άλλη φυλακή, είμαι ήδη εξαντλημένος».

Μετά την αποφυλάκισή του, προτού βρεθεί στον ξενώνα της «Επανόδου» δοκίμασε άλλες λύσεις. Έμεινε δύο βραδιές σε ξενοδοχείο και έπειτα σε σπίτι πρώην συγκρατούμενού του, στο ίδιο δωμάτιο με την 88χρονη μητέρα του. Τους ήταν ευγνώμων. Σταδιακά έμαθε να εκτιμά την αξία απλών πραγμάτων, όπως μιας απογευματινής βόλτας. Προσπαθούσε να βρει σκόρπια μεροκάματα σε ταβέρνες, αλλά γρήγορα προέκυψε η ανάγκη δικού του χώρου. Τον απέκτησε στον ξενώνα.

«Εδώ υπάρχει το δωμάτιό σου. Μπορείς να κλειστείς, να σκεφτείς», λέει.

Έχει συμπληρώσει δύο μήνες σε αυτόν τον χώρο. Το χρονικό όριο της διαμονής προσδιορίζεται ανάλογα με την κάθε περίπτωση και εφόσον προκύψει ανάγκη μπορεί να παραταθεί. Ωστόσο, κάθε αποφυλακισμένος γνωρίζει ότι αυτή θα είναι μια βραχυπρόθεσμη κατάσταση.

«Δεν θα είμαι μόνιμα εδώ», λέει ο κ. Ανδρέας. «Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Αλλά δεν ξέρω και τι θα έκανα αν δεν υπήρχε αυτό το δωμάτιο».

http://tvxs.gr/news/blogarontas/eniosa-oti-mpaino-se-palati