Στην τριγωνική αναμέτρηση που εκτυλίσσεται την τελευταία διετία με αφορμή την συριακή κρίση, η μεν Μόσχα προσπαθεί να διευρύνει τα ρήγματα στην παραδοσιακή αμερικανοτουρκική συμμαχική σχέση, η δε Ουάσιγκτον προσπαθεί να δηλητηριάσει την φιλία που αιφνιδίως αναπτύχθηκε μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ η Άγκυρα, κινούμενη διαρκώς σε δύο ταμπλό, επιχειρεί να κατοχυρώσει διευρυμένο ρόλο για την επόμενη μέρα.

Στην μέση αυτού του τριγώνου βρίσκονται οι Κούρδοι της βόρειας Συρίας, οι οποίοι αξιοποιούνται για την τροποποίηση των συσχετισμών και την ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των πρωταγωνιστών.

Οι ίδιοι παρερμήνευσαν τον ρόλο τους και υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους. Εξού και πλέον έχουν στη διάθεσή τους μόνο σενάρια ήττας.

Η κατάληψη του Αφρίν το επιβεβαιώνει αυτό. Αν και θα πρέπει να υποσημειώσει κανείς ότι η Τουρκία βρίσκεται (για άλλη μία φορά, μετά την κατάληψη της αλ Μπαμπ στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη”) να έχει στα χέρια της μια στρατιωτική επιτυχία που της χαρίστηκε, παρά που την κατέκτησε. Χιλιάδες Κούρδοι μαχητές εγκατέλειψαν το Αφρίν, αποφεύγοντας μια μάχη σε αστικό τοπίο η οποία ασφαλώς θα διαρκούσε αρκετές εβδομάδες, αλλά εντέλει θα άφηνε την πόλη ισοπεδωμένη.

Πρόκειται για μία εξέλιξη η οποία δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί. Παρά τις υστερήσεις του (με κυριότερη την ανάθεση του ρόλου του πεζικού στους αναξιόπιστους τζιχαντιστές του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού”, λόγω πολιτικού περιορισμού στην χρήση Τούρκων κληρωτών), ο τουρκικός στρατός σαφώς υπερτερούσε. Το Αφρίν δεν υπήρξε Κομπάνι του 2014, διότι οι υπερασπιστές του δεν αντιμετώπιζαν αυτή τη φορά μία επίθεση ατάκτων δίχως αεροπορία.

Βεβαίως το Αφρίν αποτελεί τμήμα της συριακής επικράτειας, της οποίας τον εναέριο χώρο προστατεύουν ρωσικές δυνάμεις. Όμως τόσο ο συριακός κυβερνητικός στρατός όσο και οι ρωσικές δυνάμεις παρέμειναν χαρακτηριστικά απαθείς, πέρα από τις καταδικαστικές δηλώσεις της Δαμασκού, καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκικής επιχείρησης «Κλάδος Ελαίας”. Ακριβέστερα: η ρωσική πλευρά φρόντισε να αποσύρει το απόσπασμά της που προηγουμένως στάθμευε για συμβολικούς λόγους στην περιοχή του Αφρίν, ώστε να ξεκινήσει η τουρκική επίθεση.

Όλα αυτά διότι Άγκυρα, Μόσχα, Δαμασκός (αλλά και Βαγδάτη και Τεχεράνη) συμπίπτουν στο ότι προέχει να αντιμετωπισθεί ο κίνδυνος δημιουργίας μιας νέας αυτονομημένης κουρδικής οντότητας στην περιοχή με αμερικανική στήριξη. Πρόκειται για το εφεδρικό (σε σχέση με την αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό) σχέδιο το οποίο, με την απόσχιση των βορειοανατολικών συριακών εδαφών αποβλέπει στην διακοπή της εδαφικής συνέχειας του απειλητικού για το Ισραήλ άξονα Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Χεζμπολλάχ, αλλά και στην διηνεκή αποσταθεροποίηση της φυσικής εξόδου του κινεζικού νέου «δρόμου του μεταξιού”. Επιπλέον, η εκτεταμένη περιοχή που έφθασαν να ελέγχουν οι Κούρδοι μαχητές μετά την κατάρρευση του Ισλαμικού Κράτους είναι πετρελαιοπαραγωγός, άρα κρίσιμη για το καθεστώς Άσαντ.

Διόλου τυχαία, η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας” ξεκίνησε όταν ο τότε επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Ρεξ Τίλερσον ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα στηρίξουν τη δημιουργία μιας «συνοριοφυλακής” 30.000 εντοπίων στη βορειοανατολική Συρία. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έκανε λόγο για τη δημιουργία δομών ψευδοκράτους.

Η τουρκική πλευρά επιχείρησε επιτιθέμενη να εκβιάσει την αλλαγή της αμερικανικής στάσης. Το γεωγραφικά απομονωμένο Αφρίν ήταν μια «μετωνυμία” για τα συμπαγή κουρδοκρατούμενα εδάφη ανατολικότερα, όπου όμως φιλοξενούνται τουλάχιστον 2.000 Αμερικανοί κομάντος. Το μήνυμα που θα έπρεπε να αφομοιώσουν οι Κούρδοι ήταν ότι η συμμαχία με τις ΗΠΑ δεν αρκεί.

Για τη Δαμασκό και τους συμμάχους της, πάλι, ήταν καταρχήν μεγαλύτερος ο κίνδυνος που αντιπροσώπευε το ενδεχόμενο απόσχισης ενός γηγενούς πληθυσμού, με αμερικανική στήριξη, απ’ ό,τι η παράνομη εισβολή ενός ξένου στρατού. Έτσι, η τουρκική εισβολή αντιμετωπίσθηκε ως μοχλός πίεσης για την εκ νέου υπαγωγή του Αφρίν στη δικαιοδοσία της συριακής κυβέρνησης.

Ωστόσο, οι επανειλημμένες μεσολαβητικές προσπάθειες που φέρεται να ανέλαβε η ρωσική πλευρά δεν ευοδώθηκαν. Οι Κούρδοι ιθύνοντες της πόλης προτίμησαν να ρισκάρουν την πτώση του Αφρίν, παρά τον συμβιβασμό με την Δαμασκό. Αντιθέτως, ο συμβιβασμός που εντέλει φαίνεται πως υπήρξε ήταν με την Τουρκία για την εκκένωση της πόλης από τους υπερασπιστές της.

Μπορεί η εξέλιξη αυτή να θεωρηθεί και ότι συμπυκνώνει συμβολικά όλη τη στρατηγική μυωπία του κουρδικού στοιχείου. Οι οργανώσεις του όπως το PYD, έχουν να επιλέξουν είτε την περιορισμένη αυτονομία που μπορεί να τους παραχωρήσει, με ρωσική συνηγορία, η Δαμασκός είτε την αναζήτηση μιας πάση θυσία απόσχισης, η οποία μπορεί προς το παρόν να εξυπηρετεί τους αμερικανικούς και ισραηλινούς σχεδιασμούς, αλλά προοιωνίζεται συμφορές για το ίδιο το κουρδικό στοιχείο.

Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα η προσπάθεια άλλων κουρδικών πολιτικών δυνάμεων στο βόρειο Ιράκ να επιτύχουν την απόσχιση κατέληξαν σε χαρακτηριστική ήττα. Δεν είναι ρεαλιστικό το να περιμένει κανείς να υπερισχύσει της αντισυσπείρωσης όλων των κρατών της περιοχής.

Το ίδιο το ΡΚΚ μπόρεσε να υπάρξει, ως προστατευόμενη οργάνωση της Δαμασκού μέχρι τη σύλληψη Οτσαλάν το 1999, αξιοποιώντας τις διακρατικές αντιπαραθέσεις. Η ίδια η δημιουργία των αυτόνομων κουρδικών καντονιών στη βόρεια Συρία προέκυψε με την ανοχή του Άσαντ, από την επιλογή του να συγκεντρώσει τον στρατό του γύρω από κρισιμότερους για το καθεστώς στόχους.

Η κατάληψη του Αφρίν ασφαλώς ανοίγει το δρόμο για εθνοκάθαρση της περιοχής από την Άγκυρα και τους τζιχαντιστές συμμάχους της, αλλά και θέτει το θεμέλιο νέων συγκρούσεων, αυτή τη φορά με τη Δαμασκό και τους προστάτες της. Παρότι ονομάσθηκε «αντιτρομοκρατική” η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας” πρόκειται, όπως και η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη” με την αλ-Μπαμπ, να οδηγήσει σε κατοχή με μονιμότερα χαρακτηριστικά και επέκταση του τουρκικών κρατικών δομών σε συριακά εδάφη. Τα «υλικά” για τις μελλοντικές τριβές Ρωσίας-Τουρκίας βρίσκονται εδώ.

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ptosi-toy-afrin-kai-i-simasia-tis

Την ίδια νύχτα που ο Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στο Λος Άντζελες από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο τον «άρπαξε» στο στόμα του από την άλλη πλευρά της πόλης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης του Fulfillment Fund, μιας οργάνωσης που προωθεί την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στην ομιλία του ο Ντε Νίρο δήλωσε ότι «η εκπαίδευση σε κολέγια είναι σημαντική, αλλά η εκπαίδευση χωρίς ανθρωπιά είναι αμάθεια. Κοιτάξτε τον Πρόεδρό μας. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας, έχει λάβει ποιοτική εκπαίδευση, αλλά παραμένει ένας ηλίθιος».

Όταν ένας από τους ακροατές αντέδρασε ακούγοντας το όνομα του Τραμπ ο ηθοποιός είπε: «όχι μην γιουχάρεις μωρό μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Πρέπει να κάνουμε κάτι γι αυτό, συγγνώμη. Δεν έχει καμία αίσθηση ανθρωπιάς ή συμπόνιας».

Και πρόσθεσε ότι δεν προσπαθεί να μετατρέψει ένα μη πολιτικό γεγονός σε πολιτικό. «Αλλά όσο η ηγεσία της χώρας μας είναι τόσο φρικτή και τόσο διεφθαρμένη, θα μιλάω ανοιχτά όπου βρίσκομαι. Η σιωπή ενάντια σε έναν τέτοιο κακοποιό σε κάνει συνένοχο και απόψε είναι η κατάλληλη στιγμή, γιατί ο Τραμπ αντιμετωπίζει την εκπαίδευση ως παπαγαλία, έναν τρόπο να αποκτάς χρήματα σε βάρος των κορόιδων».

https://www.cretalive.gr/lifestyle/o-tramp-paramenei-hlithios-leei-o-rompert-nte-niro

“Τα βιβλία δεν γράφονται για να γίνονται πιστευτά, αλλά για να γίνονται αντικείμενο έρευνας. Όταν σκεφτόμαστε ένα βιβλίο, δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε τι λέει, αλλά τι εννοεί…”

(Το όνομα του Ρόδου)

Φυσικά το παραπάνω απόφθεγμα δεν ισχύει μόνο για τα βιβλία αλλά για κάθε έκφανση της ζωής μας και της αλληλεπίδρασής μας με το κοινωνικό περιβάλλον και τη φύση. Πριν από μερικές ημέρες συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το θάνατο του Ουμπέρτο Έκο, ενός ανθρώπου που επηρέασε όσο λίγοι το χώρο των κοινωνικών επιστημών και της επικοινωνίας και συνέβαλε στη δημιουργία της σχολής σκέψης της Μπολόνια στην Ιταλία.

Οι απόψεις του Έκο για τους λειτουργικά αναλφάβητους* και για τις “λεγεώνες των ηλιθίων” έγιναν δεκτές ως προσβλητικές από αυτούς που θεωρούσαν ότι τους αφορούν. Αλλά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο.

“Τα κοινωνικά δίκτυα έδωσαν δικαίωμα λόγου σε στρατιές ηλιθίων οι οποίοι προηγουμένως δεν μιλούσαν παρά σε μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί. Τότε δεν έκαναν κακό στους υπόλοιπους. Εκεί κάποιος τους έκοβε την κουβέντα ενώ τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα να μιλούν όσο και ένα βραβείο Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων».

O Έκο και η σχολή της Μπολόνια είχαν δει τουλάχιστον πριν από μια τριακονταετία αυτό που ζούμε σήμερα με τον λειτουργικό αναλφαβητισμό να είναι αποδεκτός ως κανονικότητα, αποδυναμώνοντας πρακτικά και εξαφανίζοντας όποιο κύρος μπορεί να έχει ο κριτικός λόγος, ακόμη και το αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Ο λειτουργικός αναλφαβητισμός είναι μια σύγχρονη μάστιγα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ του 2017 στην Ελλάδα το 27% των ανθρώπων είναι λειτουργικά αναλφάβητοι που σημαίνει ότι δεν μπορούν να καταλάβουν ένα manual για το κινητό τους τηλέφωνο ή το ψυγείο τους, πόσο μάλλον να παρακολουθήσουν μια πολιτική συζήτηση στη  Βουλή για ένα σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή τους, ή πόσο εύκολα μπορεί να υιοθετήσουν απόψεις και αφορισμούς του τύπου “συμμορίτες”, “κατσαπλιάδες”, “κρεμάλες”, “ψόφο” κτλ.

Ο Έκο είχε δίκιο με μια ίσως προσθήκη στη σκέψη του. Οι ηλίθιοι έχουν κάθε δικαίωμα να μιλάνε αλλά δεν θα πρέπει να περιμένουν, ούτε να απαιτούν από τους άλλους, να τους παίρνουν στα σοβαρά.

Στην εποχή των social media όμως  η είδηση σκεπάζεται κάτω από τόνους άλλων ειδήσεων αληθινών και μη, που διαμέσου εκατομμυρίων ηλιθίων και μη, ο αναγνώστης παραλαμβάνει και συνδιαμορφώνει,  διαφορετικές τελικές εκδοχές της πληροφορίας.

Πώς μπορεί να αποφύγει την παγίδα των fake news; Ο Έκο είχε την απάντηση άλλα όχι απαραίτητα  και τη λύση.

Προφανώς μπορούσε να φανταστεί όσο ήταν ακόμη εν ζωή ότι μετά το θάνατό του, η είδηση του θανάτου του θα κυκλοφορήσει στα social media μαζί με πλήθος αποφθεγμάτων τα οποία του αποδίδονταν χωρίς να είναι δικά του.

Ήξερε ότι θα πέσει κι αυτός θύμα των fakes.

“Το γεγονός ότι μία είδηση είναι αληθινή, δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι έχει χρησιμοποιηθεί με τρόπο αληθινό….
Ένας διευθυντής εφημερίδας μπορεί να κατασκευάσει έναν υπεύθυνο για πολιτικούς λόγους. Του φτάνει και μόνο να κάνει φανερή στην πρώτη σελίδα την ύπαρξη ενός υπεύθυνου και μιας ευθύνης για να κάνει τους αναγνώστες να ξεχάσουν άλλους υπεύθυνους και άλλες ευθύνες.”

(Τέρατα στην πρώτη σελίδα, 1972)

Όπου διευθυντής εφημερίδας μπορείτε να βάλετε σήμερα πλέον, υπεύθυνος ιστοσελίδας, ή γραφείο δημοσίων σχέσεων, ή κομματικό γραφείο, ή επαγγελματίες trolls, ή ακόμη και ένας χρήστης social media. Συμβαίνει συνέχεια και καθημερινά.

“Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει ένας τρόπος άμυνας που είναι να διερωτάται ο αναγνώστης, ποιος ωφελείται από το ότι προβάλλεται η τάδε είδηση, ποιες άλλες ειδήσεις σκεπάζει…
Είναι μία λύση που μπορούν να χρησιμοποιήσουν αποκλειστικά τα καλλιεργημένα άτομα. Συμπέρασμα, η αυτοάμυνα από τον τύπο παραμένει ακόμη ταξικό φαινόμενο”

(Τέρατα στην πρώτη σελίδα, 1972)

Και φτάνουμε στο περίφημο “Το μέσο είναι το μήνυμα” του Μάρσαλ Μακ Λούαν στο γνωστό βιβλίο Understanding media. O Έκο μας προειδοποιούσε από το 1967:

“…για τους απαισιόδοξους, όταν ο δέκτης αδιαφορήσει για το περιεχόμενο των μηνυμάτων,  (όπως συμβαίνει σήμερα σε μεγάλο βαθμό και όχι μόνο από τους λειτουργικά αναλφάβητους) παίρνει απλά ένα σφαιρικό ιδεολογικά μάθημα, μια έκκληση πτώσης σε ναρκωτική παθητικότητα. Όταν θριαμβεύουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, πεθαίνει ο άνθρωπος…”

(Για ένα σημειολογικό ανταρτοπόλεμο, 1967)

 Ο αιώνιος φασισμός

Ο Ουμπέρτο Έκο ήταν από τους πρώτους που μας είχαν προειδοποιήσει για τον κίνδυνο του φασισμού. Στο βιβλίο του ο “αιώνιος φασισμός” που κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα και που είχε πρωτοεκδοθεί το 1997 με τον τίτλο “Πέντε ηθικά κείμενα” υπογράμμιζε τη σχέση μεταξύ της μαζικής κουλτούρας και της δικτατορίας.

Τα χαρακτηριστικά από τα οποία το καταλαβαίνουμε είναι όπως έλεγε, η λατρεία της δράσης για τη δράση, η διαφωνία ως προδοσία, ο φόβος για το διαφορετικό, ή έκκληση προς τις απογοητευμένες μεσαίες τάξεις, ο λαϊκισμός, ο εθνικισμός ως σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους που δεν έχουν ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα,   η λατρεία της παράδοσης κ.α.

“Ο αιώνιος φασισμός είναι γύρω μας, μερικές φορές με πολιτικά ρούχα. Θα μας φαινόταν πολύ φυσικό αν κάποιος εμφανιστεί στην παγκόσμια σκηνή και πει: “Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς. Θέλω τα μαύρα πουκάμισα να παρατάσσονται στις ιταλικές πλατείες.” Ο αιώνιος φασισμός μπορεί να επιστρέψει ακόμη και με τις πιο αθώες του μορφές. Το καθήκον μας είναι να το αποκαλύψουμε και να δείξουμε κάθε νέα μορφή του – κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου.”

(Ο αιώνιος φασισμός, 2018)

 * Λειτουργικά αναλφάβητοι είναι οι άνθρωποι που παρά το γεγονός ότι έχουν  διδαχθεί γραφή και ανάγνωση δεν είναι σε θέση να εξασκήσουν ένα επάγγελμα που απαιτεί την εφαρμογή γνώσεων πάνω από ένα βασικό επίπεδο, ή να ασκήσουν βασικές καθημερινές λειτουργίες.

https://www.greekteachers.gr/?p=43204

Οταν η πολιτική και η δημοσιογραφική “κοινή γνώμη” δεν στουθοκαμηλίζει για τη φασιστική απειλή, τείνει να πανικοβάλλεται. Τούτο το έργο το έχουμε δει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, αλλά η παράσταση δεν προβλέπεται να κατέβει, αν και ελάχιστα πετυχημένη.

Την αφορμή έδωσε αυτή τη φορά η τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis για το «Βήμα» της προηγούμενης Κυριακής. Μια δημοσκοπική αύξηση της πρόθεσης ψήφου στη Χρυσή Αυγή κατά μία ποσοστιαία μονάδα (από το 5,2% τον Νοέμβρη του 2017 σε 6,2% σήμερα) μετατράπηκε σε άνοδο “τριών μονάδων” (!), στο περίφημο 9,4%, στο πλαίσιο των γνωστών δημοσκοπικών “εκτιμήσεων” που είναι απαραίτητες προκειμένου το 23% της Νέας Δημοκρατίας να μετατρέπεται σε 34,9%. Πρόκειται για το γνωστό και ως “φλερτ με την αυτοδυναμία”, που πρέπει αναγκαστικά να γίνει πρωτοσέλιδο, ανεξαρτήτως τιμήματος. Η φασιστική απειλή όμως είναι πολύ σοβαρή στη χώρα μας για να την αναλύουμε με τόσο εντυπωσιοθηρικά εργαλεία. Χρειάζεται να σκύψουμε στο ζήτημα λίγο πιο προσεκτικά.

Χρυσή Αυγή δεν υπάρχει χωρίς βία

Η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζει ένα πολιτικό και υπαρξιακό αδιέξοδο μετά τον Σεπτέμβρη του 2013, τη θυσία του Παύλου Φύσσα και το μαζικό αντιφασιστικό ξεσηκωμό που οδήγησε στην έναρξη της σε βάρος της ποινικής δίωξης. Από τη μια πλευρά, έχει αναγκαστεί να αποσύρει προσωρινά τα τάγματα εφόδου εξαιτίας της εξελισσόμενης δίκης των ηγετικών στελεχών της. Η δίκη αποτελεί τη μεγαλύτερη αμφισβήτηση της νομικής υπόστασης της οργάνωσης στα 30 χρόνια λειτουργίας της. Η συνένωση δεκάδων επιθέσεων της ναζιστικής οργάνωσης σε μία υπόθεση αποκαλύπτει την πολύχρονη εγκληματική της δράση. Η διαδικασία στο ακροατήριο είναι κόλαφος: οι μάρτυρες όχι μόνο επανέλαβαν αυτά που κατέθεσαν στην προδικασία, αλλά στοιχειοθέτησαν ακόμα περισσότερο το κατηγορητήριο. Τα έγγραφα που αυτή την περίοδο αναγιγνώσκονται στο δικαστήριο είναι συντριπτικά: οι δολοφονικές επιθέσεις δεν ήταν άθροισμα τυχαίων περιστατικών, αλλά σχέδιο της ηγεσίας για την τρομοκράτηση των εχθρών και των πολιτικών της αντιπάλων.

Από την άλλη πλευρά, όμως, η Χρυσή Αυγή δεν υπάρχει χωρίς βία. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι ούτε μπορεί να μετατραπεί σε ΛΑΟΣ. Ας πάρουμε τοις μετρητοίς τα λόγια του Αρχηγού της: “Εμείς δεν είμαστε Λεπέν… Είμαστε η σπορά των ηττημένων του 1945, αυτό είμαστε. Οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες”. Οι ομάδες κρούσης της ναζιστικής οργάνωσης είναι το DNA της. Γι’ αυτό, αν και νομικά αυτοκτονικό διαρκούσης της δίκης, η Χρυσή Αυγή πρέπει – έστω και μετρημένα – να εγκληματεί για να στέλνει το μήνυμα στον σκληρό πυρήνα των μελών και των οπαδών της ότι δεν έχει αλλάξει. Οι παράγοντες της δίκης έχουμε δεχτεί το μεράδι της βίας που μας αναλογεί: επίθεση σε δύο μάρτυρες, φίλους του Παυλου Φύσσα, την πρώτη μέρα της δίκης, αλλά και σε αλληλέγγυα γυναίκα στο κοινό κατά τη διάρκειά της, ξυλοδαρμός της δικηγόρου Ευγενίας Κουνιάκη τον Νοέμβριο του 2017 έξω από το Εφετείο, δολοφονική επίθεση στη δικηγόρο Ελευθερία Τομπατζόγλου την προηγούμενη Κυριακή στον κοινωνικό χώρο Φαβέλα.

Έξω από τη δίκη, ξεχωρίζει το παρολίγον μοιραίο χτύπημα στον σπουδαστή Αλέξη Λάζαρη τον Απρίλιο του 2017, από τον ήδη καταδικασθέντα υπεύθυνο Ασφάλειας των κεντρικών γραφείων της οργάνωσης Χρήστο Ζέρβα.

Πολιτική ευκαιρία για τη ΧΑ

Είναι βέβαια αλήθεια ότι η τρέχουσα συγκυρία δίνει στη Χρυσή Αυγή μια πολιτική ευκαιρία να σπάσει την απομόνωση στην οποία είχε περιέλθει: τα μακεδονικά συλλαλητήρια, ο νέος γύρος σκανδαλολογίας και αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, η συνεχιζόμενη προσφυγική κρίση και οι ρατσιστικές πολιτικές απώθησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπηρετούνται και από την ελληνική κυβέρνηση, επανανομιμοποιούν τη ναζιστική οργάνωση. Όμως το – πολύ πρόσφατο – παρελθόν της οργάνωσης στοιχειώνει το παρόν της και δεν μπορεί να σβηστεί με μια μονοκοντυλιά, όσο και αν κάποιες δημοσιογραφικές γραφίδες σπεύδουν τεμπέλικα να υιοθετήσουν την εικόνα που η ίδια η Χρυσή Αυγή προπαγανδίζει για τον εαυτό της. Στην πραγματικότητα, το 2017 ήταν για τη Χρυσή Αυγή χρονιά πολιτικής και οργανωτικής αποσάρθρωσης: αποχωρήσεις δύο βουλευτών (Μίχου, Κουκούτση) και δεκάδων στελεχών, κλείσιμο γραφείων, απομαζικοποίηση εκδηλώσεων (βλ. Ίμια, κλπ).

Εμείς τι κάνουμε

Αυτό που επείγει πραγματικά να συζητήσουμε δεν είναι τι κάνει η ηγεσία της Χρυσής Αυγής για να αδράξει τις πολιτικές ευκαιρίες που της δίνονται, αλλά τι κάνουμε εμείς, όσοι στεκόμαστε αντίθετοι στο φασιστικό πολιτικό σχέδιο. Και εδώ τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα.

Το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να εξασφαλίσει ότι το 2018 θα είναι μια χρόνια απόλυτης κοινωνικής και πολιτικής απομόνωσης της ναζιστικής οργάνωσης σε όλα τα επίπεδα. ‘Ενα πρώτο μέτρημα θα είναι οι διαδηλώσεις της 17 Μάρτη, η διεθνής μέρα δράσης κατά του ρατσισμού και του φασισμού. Όμως ξέρουμε καλά ότι η μάχη αυτή είναι διαρκής: δίνεται στις γειτονιές, στα σχολεία, στα δημοτικά συμβούλια, στην ΕΡΤ, στους χώρους δουλειάς. Με τα όπλα του μαζικού κινήματος, να μην αφήσουμε ούτε σπιθαμή γης στους νεοναζί να χύσουν το δηλητήριό τους. Είναι μια απαίτηση που απευθύνεται και στο σύνολο του πολιτικού συστήματος: κάθε ξέπλυμα των φασιστών, από όπου και αν προέρχεται, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο.

Η μάχη αυτή έχει και την προφανή δικαστική της διάσταση. Η δίκη πρέπει να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Τα αιτήματα των θυμάτων και της πολιτικής αγωγής παραμένουν ενεργά: εξασφάλιση της δημοσιότητας και της προσβασιμότητας της δίκης που έχουν πάλι υποχωρήσει με τη διολίσθηση διεξαγωγής της στον Κορυδαλλό, προστασία των θυμάτων και των παραγόντων της δίκης από τη χρυσαυγίτικη βία, παροχή όλων των απαιτούμενων τεχνικών διευκολύνσεων στο δικαστήριο για το έργο του, στήριξη της νομικής παρουσίας της πολιτικής αγωγής, παρουσία κοινού για την εξασφάλιση της δημοσιότητας.

Αν τα πράγματα κινηθούν κανονικά, προς τα τέλη του 2018 η ηγεσία της Χρυσής Αυγής θα κληθεί να προσέλθει στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να απολογηθεί. Θα είναι μια δύσκολη επιλογή για τον Μιχαλολιάκο, αλλά και μια σημαντική στιγμή για την ελληνική κοινωνία: ο μόνος διάλογος που μπορεί να έχει μια δημοκρατική έννομη τάξη με τους πολιτικούς εκφραστές του ναζισμού είναι στα πλαίσια της δίκης και της απολογίας τους. Το δικαστήριο θα διαθέτει στο τέλος της αποδεικτικής διαδικασίας όλα τα στοιχεία για να καταδικάσει τους κατηγορούμενους. Το αν θα το κάνει θα εξαρτηθεί και από το μήνυμα που θα στέλνει η κοινωνία στη δικαστική αίθουσα.

*Ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι δικηγόρος πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων αλιεργατών στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

 

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-diki-tis-xrysis-aygis-kai-i-fasistiki-apeili-simera

Κοντά 10.000 χρόνια τώρα, από τότε δηλαδή ο άνθρωπος ανέπτυξε την απαραίτητη ευφυΐα, και έφτιαξε τα πρώτα εργαλεία, άρχισε να παρεμβαίνει στη φύση. Θέλοντας να την τιθασεύσει και να μην είναι έρμαιο των φυσικών φαινομένων, έκανε έργα που θα βελτίωναν τις συνθήκες ζωής του.

Αυτό συνεχίστηκε σε όλο το διάβα της ανθρώπινης ιστορίας και οι κατασκευές του έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στους αιώνες. Ο άνθρωπος άλλωστε αποτελεί κι αυτός μέρος της φύσης. Και δεν είναι το μοναδικό όν που παρεμβαίνει και αλλάζει το φυσικό του περιβάλλον. Το ίδιο κάνει κι ο κάστορας που κόβει δέντρα και κλαδιά για να φτιάχνει τεχνητά φράγματα στους ποταμούς και να εξασφαλίσει έτσι μια προστατευμένη κατοικία. Όλες οι δραστηριότητες των όντων της φύσης είναι φυσικές δραστηριότητες και οι κατασκευές τους αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης της ίδιας.

Ο άνθρωπος σαν έλλογο ον, κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι οι παρεμβάσεις του είχαν πάντα και κάποιες επιπτώσεις. Από την εποχή της κλασσικής αρχαιότητας και διδασκόμενος από την εμπειρία του, διατύπωσε το κανόνα του μέτρου. Και στις σχέσεις του με τη φύση αυτός ο κανόνας μεταφράζεται με το να παίρνεις από τη φύση όσα αυτή μπορεί να σου δώσει χωρίς να καταστρέφεις την οικολογική ισορροπία, γιατί αυτό μακροπρόθεσμα θα ήταν καταστροφικό για σένα τον ίδιο.

Ανθρώπινες παρεμβάσεις πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, άσχετα από τη μορφή κοινωνικής οργάνωσης που υπάρχει ή θα υπάρξει, και όποιος σας πει το αντίθετο είναι κοινός ψεύτης.

Μέχρι εδώ όλα καλά, αλλά στην εποχή καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, μια ανωμαλία άρχισε να παρατηρείται. Η τεχνολογική αναβάθμιση του ανθρώπινου πολιτισμού, παύει να χρησιμοποιείται για το κοινό καλό και κυρίως χάνεται πια ο κανόνας του μέτρου. Αιτία είναι ότι στη καπιταλιστική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, κινητήριος δύναμη γίνεται η αποκόμιση κερδών. Έτσι τροπικά δάση αποψιλώνονται, θάλασσες στερεύουν από αποθέματα αλλιευμάτων, η ρύπανση για τις ενεργειακές ανάγκες αλλάζει το κλίμα και όλα τα υπόλοιπα, που μας είναι γνωστά. Βλέπετε στους ανταγωνισμούς των μονοπωλιακών ομίλων, δεν χωράνε ρομαντισμοί για διατήρηση του μέτρου και της φυσικής ισορροπίας.

Όμως συμβαίνει κάτι ακόμα περίεργο. Ενώ είναι εύκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο να δει τι ακριβώς γίνεται στη μεγάλη εικόνα, όταν τα ζητήματα αυτά φτάνουν στη γειτονιά του και στη καθημερινότητά του, έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη πρεσβυωπία. Δεν μπορεί δηλαδή να δει ξεκάθαρα την εικόνα στη πιο κοντινή κλίμακα. Δεν αντιλαμβάνεται για παράδειγμα ότι είναι εγκληματικό για τη φύση και τον ίδιο να σπαταλά αλόγιστα τους υδάτινους πόρους, ακόμα και όταν η λειψυδρία του χτυπά τη πόρτα. Δεν έχει καμιά διάθεση να εξορθολογήσει τη κατανάλωσή του ή δεν διαμαρτύρεται που το 80% του νερού ύδρευσης χάνεται από το υδρευτικό δίκτυο. Προτιμά να γεμίζει πισίνες με νερό ενώ ζει κυριολεκτικά δίπλα στη θάλασσα, και την ίδια στιγμή οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις οποίες οφείλει τη διατροφή του, να κινδυνεύουν να μείνουν απότιστες. Ο ίδιος ο πολίτης λοιπόν επηρεασμένος από την κυρίαρχη ιδεολογία της κοινωνίας, που κινείται με βάση την εφήμερη κερδοσκοπία, αλλοτριώνεται ο ίδιος και αλλοτριώνει και ότι τον περιβάλλει.

Ο άνθρωπος που προσπάθησε επί χιλιάδες χρόνια και τιθάσευσε τη φύση για την επιβίωση της κοινότητας, τώρα την θυσιάζει για το ατομικό όφελος. Στα πλαίσια αυτά οι κοινωνικές πλειοψηφίες, κάτω από τη προπαγάνδα «τι θέλετε τουριστική ανάπτυξη ή να μαζεύετε χαρούπια», έχουν σιωπηρά αποδεχτεί ή και συναινέσει, ότι ο κάθε ιδιώτης επενδυτής μπορεί να θεωρεί τις παραλίες δικό του οικόπεδο, να ασκεί σε αυτές επιχειρηματική δραστηριότητα,  να τις ιδιωτικοποιεί ή να τις περιφράζει για τους πελάτες του, να τις μπαζώνει.

Οι τεχνητές κατασκευές μεγάλης κλίμακας, όχι μόνο δημιουργούν κάθε φορά συνέπειες στο φυσικό περιβάλλον (που εκδικείται κάπου αλλού και ενίοτε και στο ίδιο το έργο), αλλά στερούν τη περιοχή από τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Όσοι φωνάζαμε χτες και σήμερα για τέτοιου είδους παρεμβάσεις, δεν απαιτούμε να σταματήσει κάθε παρέμβαση του ανθρώπου στη φύση αλλά βάζουμε μερικές παραμέτρους. Τα όποια έργα να μην αλλοιώνουν βάναυσα την φυσική εικόνα, να μην καταστρέφουν τη θαλάσσια ζωή, να μην είναι ασύμμετρα (πχ για να μην καταστραφεί ένα μέτρο δρόμου να μπαζώσουμε 10 στρέμματα ακτής), να μην υποβαθμίζουν τη τουριστική υπεραξία της περιοχής, να μην δημιουργούν παράπλευρες απώλειες σε διπλανά οικοσυστήματα και φυσικά να είναι έργα που θα διευκολύνουν τη ελεύθερη πρόσβαση και την άνευ αντιτίμου απόλαυση για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πληρώνουν.

Η ανάπτυξη ενός τόπου λοιπόν από την μικροκλίμακα της διπλανής μας παραλίας, μέχρι την ανάπτυξη σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο, δεν πρέπει να κρίνεται από την αύξηση της κερδοφορίας των ολίγων, αλλά από την δυνατότητα εξασφάλισης μιας καλύτερης ζωής για όλους.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ